Opatrunek wyjałowiony typu B

Znalazłeś błąd? 

Pakiet opatrunku typu B z 1939 roku

    Opatrunek typu B był zestawem osobistej pierwszej pomocy żołnierza na polu walki. Produkcja odbywała się w składnicach sanitarnych. Nie ustalono od którego roku, ale produkcja odbywała się aż do wybuchu wojny. Dedukując ze składu pakietu był to pakiet przeznaczony na krótkotrwałe/polowe opatrywanie ran. Środku sanitarne produkowano w warszawskiej Składnicy Sanitarnej nr 1 jeszcze we wrześniu 1939 roku.

    Rzuca się w oczy brak talku dezynfekującego (talcum) np. w formie zasypki, np. węglan wapnia (Calci carbonas), czy tlenku cynku (zinci oxydum), stosowanych w osobistych pakietach wielu armii w czasie II wojny światowej. Wiadomo jednak, że po wojnie obronnej 1939 roku Niemcy rekomendowali przyjmowanie do produkcji polskich opatrunków osobistych. Należy także wspomnieć, iż środek dezynfekujący w postaci jodyny posiadał sanitariusz. 

Skład pakietu opatrunkowego typu B.

Na pakiet opatrunku typu B składały się:

• 1 kompres 16 x 50 cm z watą;
• 1 kompres 16 x 16 cm z watą;
• 1 kompres z gazy 15 x 10 cm bez waty;
• 1 opaska gazowa 10 cm x 5 mtr;
• 2 agrafki w papierze parafinowanym;

Otwarty pakiet.

    Pakiet pakowano w opakowanie papierowe z białą etykietą. Miał formę podłużnego prostopadłościanu. Całość wewnątrz związana sznurkiem, który umożliwiał szybkie otwieranie pakietu bez zniszczenia zawartości. Wystawał on na zewnątrz. Na etykiecie widniała różowa pieczątka Polskiego Czerwonego Krzyża z oznaczeniem oddziału oraz napis "Opatrunek typu B wyjałowiony". Dodatkowo czarna pieczątka z oznaczeniem daty produkcji, np. "KW.1939". Pakiet nie posiada godła państwowego.

Podstawowe dane

Źródła

• Badania własne.