Konstukcja

    Rząd juczny wz.94 składał się z: juku wz.94, napierśnika, natylnika, uzdy (konia jucznego) do prowadzenia z ziemi, sprzętu do ładowania i przedmiotów dodatkowych.

     Juk wz. 94 był jukiem stałym. Składał się z dwóch ławek, prawej i lewej, dwóch łęków, przedniego i tylnego, i mostka. Ławki były drewniane, prostokątne, lekko wygięte. Do każdej ławki przywiązano trokiem dwie skórzane zapinki popręgowe (bez wsuwek).

        Łęki, z kształtownika żelaznego o przekroju U-owym, przynitowane były do ławek. Łęk przedni był mniej rozchylony niż tylny. Ramiona łęków, przedłużone poza ławki i połączone u dołu drewnianemi sponami, stanowiły oparcie dla ładunku. Szczyty łęków były wyrobione widełkowato w rożki. Poniżej rożków znajdywały się haki do zawieszenia ładunku. Przedni łęk miał poza tym dwa uszka do napierśnika, a tylny strzemionko do upinania natylnika. W sponach łęków znajdowały się wycięcia do rzemieni trocznych.
        Mostek tworzyły taśmy, dwie podłużne, założone nakrzyż i przykręcone do szczytów łęków, i dwie poprzeczne, przybite do ławek.
          Do juka należy: popręg i podkład.

        Popręg zakończony z obu stron dwiema skórzanemi przystułami, miał w połowie swej długości naszyty skórzany przepust do powęza jucznego.

          Podkład stanowiły dwie poduszki, prawa i lewa, połączone płóciennym podłękiem. Poduszki były włosienne, poszyte od spodu płótnem a z wierzchu skórą, w dwóch miejscach przeszyte wzdłuż (poziomo) i przepikowane. Na każdej poduszce naszywano:
- w górnych rogach - pętle (tylna zapinana) na stopy ławek;
- przy przedniej krawędzi - przepust, służący do ubezpieczenia ostrych końców przytraczanego sprzętu saperskiego;
- u dołu - dwa przepusty do rzemieni trocznych a po rogach - strzemionka do napierśnika (przednie) i natylnika (tylne).
        W podłęku znajdywały się otwory do troków, wzmocnione naszywkami skórzanemi. Do podkładu należały 4 rzemienie troczne (każdy ze sprzążką i wsuwką stałą), zakładane od dołu w przepusty na poduszkach i przewlekane przez wycięcia w sponach łęków juka, do przytraczania sprzętu saperskiego.

        Celem przymocowania podkładu do juka należało wsunąć przednie stopy ławek w pętle przednie i zapiąć tylne pętle na stopach tylnych, a podłęk, podciągnięty dokładnie w przewód grzbietowy juka, podwiązać trokami do łęków. Pod podkład używano zawsze derki.

    Napierśnik  mial na końcach sprzążki z wsuwkami stałemi oraz przystuły, którymi zapinano do przednich strzemionek podkładu. Przyszyte doń szelki (napierśnika), zakończone sprzążkami z wsuwkami stałemi oraz przystułkami, upinano do uszek przedniego łęku.

    Uzda (konia jucznego) do prowadzenia z ziemi składała się z:
- uździenicy taborowej wz. 27,
- wędzidła wz. 25,
- wodzy,
    Do uzdy należał łańcuch stajenny.


   Sprzęt do ładowania. Rzędu jucznego wz. 94 używano do przenoszenia materiałów żywnościowych i innych w koszach, skrzyniach, beczkach lub workach, przywiązywanych zapomocą taśm i linek bagażowych po bokach juka. W razie przenoszenia amunicji w skrzynkach lub skrzynek do gotowania zawiesza no na hakach juka specjalne ramy amunicyjne.

    Taśma bagażowa, długości około 1,60 m, miała na końcach przyszyte strzemionka. Linka bagażowa o długości 3 m, z uchem na jednym końcu.

    Przedmioty dodatkowe. Do rzędu jucznego należały: płachta na juk, smycz, sakwa juczna, podkownica brezentowa, owsiak, wiadro polowe i linka pomocnicza według ogłaszanych okresowo tabel należności.

    Płachta na juk chroniła ładunek od kurzu i niepogody. Wykonana była z brezentu w wymiarach około 2,70 X 1,40 m. Wzdłuż dłuższych boków naszywano skórzane pętelki, po 13 z każdej strony, ponadto pomiędzy trzecią a czwartą oraz dziesiątą a jedenastą pętelką pierścienie. Pośrodku boków krótszych znajdują się skórzane naszywki z otworami.

     Do umocowania płachty służyły 4 linki do płachty, dwie (z karabińczykami na końcach) o długości 3,20 m i dwie po 2,25 m. Dłuższe linki owiązywano (w połowie długości) do środkowych pętelek płachty i przewlekano kolejno przez dalsze pętelki i pierścienie. Linki krótsze zakładano i uwiązywano w otworach naszywek.

Pakowanie juka stałego

    Pakowanie juka następowało po obładowaniu konia. Spakowany plecak (tornister) koniowoda, sakwa z przyborami dla obu prowadzonych wspólnie koni, wiadro polowe, owsiaki oraz sprzęt saperski (toporek, oskard, łopata) stanowiły ładunek dodatkowy. Należało podzielić go na oba konie, stosownie do dźwiganego przez nie ładunku tak, aby jeden jak drugi był mniej więcej równo obciążony. Odpowiednie rozmieszczenie na juku pozwalało w razie potrzeby wyrównać różnicę wagi pomiędzy ładunkami bocznymi. Dlatego nie można było ustalić przepisowego sposobu pakowania. Jedyną zasadą było, by każdy koń sam dźwigał swoją porcję owsa.

          Umocowanie ładunku dodatkowego. Linkę pomocniczą zaczepiano pętlą za oba rożki tylnego łęku. Środek owsiaka przewiązywano linką (węzłem galerniczym) i kładzie wpoprzek na juk. W podobny sposób umocowuje się plecak (tornister), sakwę i wiadro polowe. Koniec linki owiązywano wokół rożków przedniego łęku, kończąc węzłem łatwym do rozwiązania.

         Sprzęt saperski: toporek przywiązywano na ładunku bocznym tak, aby był pod ręką. Oskarda wsuwano ostrym końcem w przepust przy przedniej krawędzi podkładu i przypinano rzemieniami trocznemi. Łopatę przytraczano podobnie jak oskard, konchą ku tyłowi tak, aby w czasie marszu nie mogła urażać konia. Na juku improwizowanym należało oskard i łopatę przywiązać.

           Płaszcz był przytroczony do plecaka (tornistra), albo nosił go koniowód, przełożony przez prawe ramię na lewy bok.