Siekiera (polska)



Znalazłeś błąd? 

   Siekiera stanowiła jeden z elementów narzędzowego wyposażenia jednostek saperów i pionierów Wojska Polskiego. Używana była do ścinania, rąbania, łupania i grubszej obróbki drzewa.
    Siekierę przenoszono w skórzanym pokrowcu, na lewym boku, ostrzem do przodu, trzonkiem do góry. Trzonek siekiery umocowany był przy pomocy paska naramiennego przechodzącego pod ramieniem, gdy żołnierz był bez rynsztunku. Gdy z rynsztunkiem, trzonek mocowano do lewego pasa plecaka.Pokrowiec zapinany na jeden guzik.
    W każdej drużynie saperów i w drużynie pionierów piechoty znajdowało się 2 siekiery.

Junackie huwce pracy na rzece Czeremosz w roku 1937.
W użyciu m.in. siekiery polskie.    
 

Podstawowe dane

Długość całkowita: 780 mm
Wymiary ostrza stalowego: 130 x 200 mm
Długość trzona drewnianego: 780 mm
Ciężar: 2,8 kg
    

Źródła

  • "Saperzy II Rzeczypospolitej" Z. Cutter
  • Podręcznik Dowódcy Plutonu Sprzeleckiego, Warszawa 1938.


/PATHE/