Łopata saperska (polska)



Znalazłeś błąd? 


Dobia drewniana,

   Łopata saperska stanowiła jeden z elementów narzędzowego wyposażenia jednostek saperów i pionierów Wojska Polskiego.
    Łopatę przenoszono w pokrowcu skórzanym, na lewym biodrze, konochą w dół. Łopatę noszono stroną wklęsłą na zewnątrz od ciała. Pokrowiec mocowano na pasie głównym jednym uchem i zapinany na guziki. Trzonek łopaty umocowany był przy pomocy paska naramiennego przechodzącego pod ramieniem, gdy żołnierz był bez rynsztunku. Gdy z rynsztunkiem, trzonek mocowano do lewego pasa plecaka.
    Łopata powinna posiadać znak wytwórni i rok wykonania, wytłoczone na łopacie oraz wypalone na trzonku w odległości 100 mm od oprawki łopaty. W każdej drużynie saperów znajdowało się 5 łopat saperów, a w drużynie pionierów piechoty 6 łopat saperskich.


Promocja podchorążych saperów, dokonana przez gen. Dąbrowskiego w 1937 roku.
Na lewym biodrze stroczona łopata saperska w skórzanym pokrowcu.

   
 

Podstawowe dane

Długość całkowita: 1080 mm
Szerokość konochy z obsadą: 215 mm
Długość konochy z obsadą: 245 mm
Długość trzona drewnianego: 835 mm
Ciężar: 1,6 kg


Źródła

  • "Saperzy II Rzeczypospolitej" Z. Cutter
  • Podręcznik Dowódcy Plutonu Sprzeleckiego, Warszawa 1938.


/PATHE/