Pistolet nazwany od nazwiska konstruktora, Jana Grunera zamieszkałego w Mariampolu nieopodal Słonimia. Koncept pistoletu zgłoszony w dniu 8 listopada 1932 roku w Urzędzie Patentowym RP a 13 września 1934, po niespełna dwóch latach oczekiwania, wydano na broń patent numer 20 479. Będąc w posiadaniu patentu Gruner mógł przystąpić do stworzenia modelu, lecz szybko natrafił na trudności wynikającego z braku środków technicznych. Potrzebny sprzęt posiadało jedynie wojsko, dlatego Gruner wystosował 30 września 1936 roku do gen. Rydza – Śmigłego, generalnego inspektora sił zbrojnych, pismo z prośbą o wykonanie pistoletu. Po przebadaniu około 60 – 70 pistoletów automatycznych różnych typów Gruner uznał, że nie każdy z nich zasługuje na miano automatycznego, gdyż jak twierdził "wymagają od żołnierza skordynowanych ruchów co nie zawsze może być spełnione". Na potwierdzenie tej hipotezy Gruner podał za przykład rewolwery, które nadal były w użytku ze względu na swoją nieustanną gotowość do strzału. To czym miał odróżniać się pistolet Grunera to błyskawiczna gotowość do użycia. Co więcej, kurek nie miał spadać bezpośrednio na nabój, lecz zatrzasnąć się na zaczepie co miało zapewnić precyzję strzału równą pistoletowi tarczowemu.

Pistolet Grunera

List Grunera przekazano do zbadania przez Departament Uzbrojenia MSWojsk, który stwierdził, że projekt nie posiada specjalnych zalet względem powszechnie wykorzystywanego Visa. W liście zwrotnym z dnia 22 grudnia 1936 roku zaznaczono, że dogłębna analiza tej brani pochłonęłaby znaczną ilość czasu i prób co, przy masowej produkcji Visa spełniającego oczekiwania wojska, było bezcelowym. Istnieją niepotwierdzone informacje sugerujące, że Gruner na własną rękę dokończył projekt pistoletu i przekazał ją do wypróbowania Państwowej Policji.

Konstrukcja

Pistolet posiadał nieryglowaną lufę, nie miał natomiast bezpiecznika, zatrzasku magazynkowego i innych mniejszych części, które utrudniały proces produkcji. Broń noszono z kurkiem skierowanym w dół czym przypominała rewolwery bezkurkowe. Pistolet nie posiadał sam w sobie bezpiecznika jednakże jego rolę przejął ruchomy grzbiet (dźwignia) w rękojeści pistoletu, który pod wpływem ściśnięcia rekojeści załączał mechanizm samonapinający odpowiedzialny za odprowadzenie kurka. W momencie zwolnienia uchwytu grzbiet rękojeści cofał się ślizgając się wdłuż szyny spustowej. Ząb z zaczepu kurkowego był ściągany uniemożliwiając tym samym wystrzał przez przypadkowe naciśnięcie. Pistolet zaopatrzony był we wskaźnik stanu komory i odprowadzonego kurka oraz licznik naboi. Konstruktor zastrzegał, że broń jest odporna na zanieczyszczenia, ponieważ jedynym miejscem przez który bród mógłby dostać się do środka była lufa. Sama budowa broni pozwalała na złożenie i rozłożenie pistoletu bez narzędzi.

Dr inż Stanisław Kochaśki, specjalista w zakresie broni strzeleckich, wysoko ocenił broń Grunera widząc w niej duże podobieństwo względem niemieckiego pistoletu P7 firmy "Heckler i Koch" opracowanego w roku 1975. Jako jej przeznaczenie wymienił policję i służby specjalne, które potrzebują broni gotowej natychmiast do strzału. Tłumaczyłoby to zainteresowanie tą bronią ze strony Policji Państwowej. Ostatecznie produkcja broni nie została uruchomiona a ze względu na brak opinii Fabryki Broni w Radomiu oraz prób przeprowadzonych przez Policję nie można jednoznacznie wskazać przyczyni klęski projektu.

Dane techniczne

Kaliber 9 mm
Długość 180 mm
Wysokość 120 mm
Magazynek 2-rzędowy na 12-15 naboi

Źródła

  • "Polskie konstrukcje broni strzeleckiej" Zbigniew Gwoźdź, Piotr Zarzycki, Warszawa 1993