Rogatywka polowa wz.37
Znalazłeś błąd? 
Rogatywka polowa wz.1937 została wprowadzona Dz.
Rozk. MSWojsk nr 11/37, poz. 139. Rogatywkę polową nosili przy
mundurze polowym żołnierze wszystkich rodzajów broni,
prócz lotnictwa, oraz oddziałów zmotoryzowanych i broni
pancernej. Krojem rogatywka wzorowana była na dawnej rogatywce
Legionów i ówczesnej cywilnej czapce narciarskiej.
Rogatywka wz.37 była obowiązkowym, polowym, nakryciem głowy żołnierzy niezależnie od stopnia. Wraz z wprowadzeniem rogatywki wz.37 nakazano wstrzymanie produkcji furażerek polowych. Zakazano także ich noszenia, jednak jak wskazują materiały fotograficzne, furażerki noszono w kawalerii aż do września 1939 r. Rogatywka nie posiadała barw jednostek, ani w formie proporczyków, ani w formie barwy na otoku.
Manewry na Podkarpaciu w 1939 r. Maszerujący żołnierze wyposażeni w rogatywki wz.37.
Warto wspomnieć, iż rogatywki wz.37 lub wzorowane na nich były popularnym nakryciem głowy oddziałów partyzanckich po 1939 r. Używały ich zarówno oddziały AK, jak i AL. Za obowiązujące rogatywki wz.37 przyjęły także oddziały armii polskiej w ZSRR od 1943 r. Rogatywka wzorowana na wz.37 obowiązywała aż do lat 90-tych XX wieku.
Rogatywka wz.37 wykonana była z sukna mundurowego, barwy ochronnej. Oficerowie zamawiali natomiast rogatywki z kamgarnu. Denko kwadratowe, podwójnie składany otok, ściągany z przodu za pomocą przesuwki, usztywniony sukienny daszek oraz cztery otwory wietrznikowe, zakrywane od wewnątrz w porze zimowej sukiennymi klapkami. Przedni i lewy róg rogatywki były nieco zaokrąglone. Tylni i prawy ostro zakończone i spłaszczone. Na przedzie naszyty orzełek, wyhaftowany na sukiennej podkładce.
Rogatywka wz.37. U góry front. Na dole rogatywka po opuszczeniu otoku.
Rogatywka wykonana była bez podszewki, od wewnątrz wszywano na stałe wkładkę kwadratową. Otok skrojony w całości i zakończony zawinięciami, podwójnie przeszytymi. Przeszyty był wraz z potnikiem do wewnątrz ogłowia rogatywki. Otok był podwójnie składany i przystosowany do opuszczenia celem ochrony uszu i części twarzy od mrozów. Do regulowania opuszczonego otoku służyła przesuwka, przyszyta na stałe do prawego krańca otoku, a założona luźno na jego lewym końcu. Przesuwka barwy khaki wykonana była z masy galalitowej lub bakelitowej. Krawędzie wygładzone.
Rogatywka wz.37 była obowiązkowym, polowym, nakryciem głowy żołnierzy niezależnie od stopnia. Wraz z wprowadzeniem rogatywki wz.37 nakazano wstrzymanie produkcji furażerek polowych. Zakazano także ich noszenia, jednak jak wskazują materiały fotograficzne, furażerki noszono w kawalerii aż do września 1939 r. Rogatywka nie posiadała barw jednostek, ani w formie proporczyków, ani w formie barwy na otoku.
Manewry na Podkarpaciu w 1939 r. Maszerujący żołnierze wyposażeni w rogatywki wz.37.
Warto wspomnieć, iż rogatywki wz.37 lub wzorowane na nich były popularnym nakryciem głowy oddziałów partyzanckich po 1939 r. Używały ich zarówno oddziały AK, jak i AL. Za obowiązujące rogatywki wz.37 przyjęły także oddziały armii polskiej w ZSRR od 1943 r. Rogatywka wzorowana na wz.37 obowiązywała aż do lat 90-tych XX wieku.
Rogatywka wz.37 wykonana była z sukna mundurowego, barwy ochronnej. Oficerowie zamawiali natomiast rogatywki z kamgarnu. Denko kwadratowe, podwójnie składany otok, ściągany z przodu za pomocą przesuwki, usztywniony sukienny daszek oraz cztery otwory wietrznikowe, zakrywane od wewnątrz w porze zimowej sukiennymi klapkami. Przedni i lewy róg rogatywki były nieco zaokrąglone. Tylni i prawy ostro zakończone i spłaszczone. Na przedzie naszyty orzełek, wyhaftowany na sukiennej podkładce.
Rogatywka wz.37. U góry front. Na dole rogatywka po opuszczeniu otoku.
Rogatywka wykonana była bez podszewki, od wewnątrz wszywano na stałe wkładkę kwadratową. Otok skrojony w całości i zakończony zawinięciami, podwójnie przeszytymi. Przeszyty był wraz z potnikiem do wewnątrz ogłowia rogatywki. Otok był podwójnie składany i przystosowany do opuszczenia celem ochrony uszu i części twarzy od mrozów. Do regulowania opuszczonego otoku służyła przesuwka, przyszyta na stałe do prawego krańca otoku, a założona luźno na jego lewym końcu. Przesuwka barwy khaki wykonana była z masy galalitowej lub bakelitowej. Krawędzie wygładzone.
Źródła
H. Wielecki „Dzieje polskiej rogatywki” Warszawa 1985
/PATHE/