Kapelusz podhalański wz.1919



Znalazłeś błąd? 

  

        Kapelusz podhalański wprowadzono w roku 1919. Był on używany jako część charakterystycznego umundurowania garnizonowego jednostek podhalańskich, tj. 1,2,3,4,5 i 6 pułku Strzelców Podhalańskich.  Kapeluszy wz.19 używał także Batalion Stołeczny, który w celach reprezentacyjnych występował bardzo często w mundurach Strzelców Podhalańskich, w tym w czasie warty przed Komendą Miasta w Warszawie. Kapelusz jest używany w WP do dziś. 


Ppłk dypl. Stefan Szlaszewski, dowódca  2 pułku Strzelców Podhalańskich.
Na głowie kapelusz wz.1919.

                                 

Konstrukcja

Kapelusz tłoczony był z jednego kawałka filcu barwy ochronnej. Z lewej strony przyszyte było pióro orle, jastrzębie lub kani z pęczkiem puchu przytrzymywane broszą z emblematem pułków podhalańskich w kształcie białej swastyki (symbol ognia i słońca) z gałązką jedliny.

    Kapelusze oficerskie obszywane były galonami jak w rogatywkach (oznaczając stopnie) i zakończone były pętlicami i baryłkami. Oznaki stopni umieszczano na środku otoku pod orłem. Dla st. strzelców i podoficerów na karmazynowej podkładce a u oficerów wyszywanymi gwiazdkami - galony pełniły funkcje reszty stopnia np. 3 gwiazdki i pojedynczy galon to kapitan a 3 gwiazdki i podwójny galon to półkownik. Orły na wszystkich czapkach garnizonowych były tego samego wzoru - wz.19 wykonane z metalu oksydowanego na stare srebro. Do wystąpień w szeregu, na warcie lub w czasie pełnienia służby podpinka rogatywki i okrągłej czapki musiała być zapięta pod brodą.

 

Podstawowe dane

Wymiary: ???
   
   

Źródła

St. Komornicki, Z. Bielecki, W. Bigoszewska, A. Jońca: Barwa i broń Wojska Polskiego 1939-1945 Barwa i broń, Warszawa 1990

/PATHE/