Lata dwudzieste, żołnierze polscy w maskach wz.24, na stanowisku łączności.

     

    Maska składała się z części twarzowej, pochłaniacza i puszki wraz z zasypką do szkieł i zapasowymi szkiełkami. Maska właściwa zbliżona była kształtem do twarzy i wykonywana była z dwóch tkanin bawełnianych. I warstwa - zewnętrzna - była barwy ochronnej, pokryta od wewnątrz cienką warstwą gumy. II warstwa - wewnętrzna - była żółta i impregnowana mieszaniną lnianego talku. Na wysokości oczu umieszczono gumową oprawę szybek okularowych, przeszytą i przyklejoną do obydwu tkanin. Szybki wytwarzano z hydrocelulozy. Były zaciśnięte w aluminowych pierścieniach. 

Scena z filmu "Płomienne Serca". Żołnierze w maskach pgaz wz.24.

   Maskę mocowano na głowie za pomocą elastycznych taśm nagłowia (czołowa, ciemieniowa, potyliczna, zapinkowa). Oprócz nich na krawędziach maski mocowano nieelastycznetaśmy nośne pozwalające swobodnie zawiesić sobie maskę na szyi. Maska właściwa połącxzona była za pomocą specjalnego wiązania z oprawę metalową maski tzw. komora zaworowa RSC. Komora miała rozdzielać drogę oddechu w masce - maska była dwudrożna. Komora miała też specjalne gniazdo, w które wkręcało się pochłaniacz o kształcie stożka ściętego. Wykonywano go z blachy pomalowanej na zewnątrz lakierem przeciwrdzewnym. Wewnątrz pochłaniacza do obu pokryw dziurkowanych przylegały gęste siateczku druciane, a do nich zaś cienkie warstwy waty. Między watą znajdował się w warstwach węgiel aktywowany w formie nieforemnych ziarenek (od 1 do 3 mm objętości). Pochłaniacz od spodu zabezpieczano woskowym papierem, a z góry nakrętką. Należało je przed użyciem usunąć.

     Maski produkowano w trzech rozmiarach: dużym, średnim i małym. Oznaczenie znaleźć można na wieczku puszki, jak i na masce właściwej. Po wewnętrznej stronie maski znajdowała się instrukcja obsługi.