Karabin Winchester trafił do Wojska Polskiego z magazynów rosyjskich i z rozbrajanych jednostek. Warto wspomnieć o w/w zamówieniu rosyjskim na 293.816 sztuk. Rewolucję przetrwało zaledwie 4.000 sztuk. Straty spowodowane rozkalibrowaniem i uszkodzeniami musiały być stosunkowo duże, gdyż Winchester wz.1895 był świetnie wykonany i odporny oraz stosunkowo nowy, jednak używany w czasie I Wojny Światowej i potem w czasie Rewolucji. W Polsce musiały być pewne ilości, gdyż przekazano go do służby na front rosyjsko-niemiecki w czasie I wojny.  Kilkanaście tysięcy trafiło do Finlandii, pewne ilości na pewno trafiły na niepodległą Ukrainę. Ponieważ wymienia się w spisach, że Winchester wz.1895 posiadał kaliber 7,62 mm, oznacza to, że broń pochodziła właśnie z zamówienia rosyjskiego. Można się także doszukiwać powiązań z zakupami w latach 1918 - 20 w USA, które opiewały na sumę 160 mln dolarów (z czego 80 mln to sprzęt dla wojska). W USA używano karabinów .30 cali, czyli w przeliczeniu właśnie 7,62 mm. Mamy więc dwa możliwe źródła pochodzenia - ze względu na ilość broni mogącej pochodzić w tym czasie z demobilu USA, można ocenić, ze były to śladowe ilości. Karabin pochodzący z zamówienia rosyjskiego od amerykańskiego można odróżnić jedynie po drobnej różnicy w wewnętrznej budowie magazynka oraz podziałce celownika, która wykorzystywała w stare rosyjskie jednostki miar, zamiast cali. 
    Wiadomo, że broń trafiła w czasie wojny polsko - bolszewickiej do jednostek piechoty i jest wymieniana jako jeden z wzorów istniejących w WP na początku lat dwudziestych. Nie można jednak stwierdzić by było to kilka jednostek uzbrojonych jednolicie.  Ogółem według spisu z 1920 roku 5% karabinów stanowiły karabiny rosyjskie i innej produkcji, więc Winchester był w tej właśnie puli (48% broń francuska, 30% niemiecka, 17% austriacka i 5% rosyjska i inne). Z powodu małych ilości nie został on w pierwszym okresie wymiany sprzętu między jednostkami przyjęty jako standardowa broń którejkolwiek z większych jednostek. O małych brak danych. Według ogólnej praktyki najprawdopodobniej trafił do wojsk taborowych, samochodowych, wartowniczych, saperów lub formacji etapowych. Ponieważ był to karabin, musiano uzbrajać w niego formacje piesze na tyłach frontu. Jego zaletą było używanie kalibru 7,62 mm, który był też używany przez rosyjskie Mosiny. 
     W roku 1922 WP posiadało łącznie 80.000 sztuk broni tzw. "innych typów", czyli Werndl'a, Grassa oraz min. Winchester'a. 
     Gdy w 1925 roku dokonano klasyfikacji broni karabinowej, Winchester zakwalifikowany został do III kategorii, najprawdopodobniej jako broń ... rozkalibrowana, czyli miał zostać przekazany poza wojsko. I tak już do 1925 roku przekazano:
 
- 7 sztuk Straży Leśnej, 
- 20 sztuk Centralnemu Zarządowi Wytwórni Wojskowych do służby wartowniczej, 
   
     Ślad po karabinie można jeszcze znaleźć w latach 1928/29, gdyż występuje on w spisach typów karabinów i karabinków używanych w WP. W roku 1932 rozpoczęto sprzedaż tzw. broni nietypowej z magazynów, w postaci broni egzotycznej, pojedynczej lub starszej. Mogły się w tej puli znaleźć też Winchestery. Tu ślad w posiadanych przeze mnie źródłach urwał się. Można przypuszczać iż WP posiadało łącznie kilkaset sztuk kb Winchester'a. Nie wiadomo jednak, czy pozostały w składach jakiekolwiek sztuki po 1932 roku. Jeśli nawet dotrwałyby do 1939 to raczej leżąc zakurzone w magazynach niż w czynnej służbie (chyba że w ON, która używała broni często odbiegającej od standardowej, nawet w kalibrze). Prawdopodobnie pozostały poza wojskiem do 1939 roku w służbach wartowniczych jednostek paramilitarnych.

Zasada działania zamka broni.