Kb i kbk Steyer - Mannlicher wz.1893

(Pusca Mannlicher, mr.1893, cal.6,5 mm)
(karabin 6,5 mm Mannlicher wz.1893)
(karabinek 6,5 mm Mannlicher wz.1893)

 



Znalazłeś błąd? 

 

Powstanie 

    Mało udało się autorowi ustalić w temacie historii przemiotowej broni. Wiadomo, że karabiny Steyer-Mannlicher M1893 były produkowane dla Rumunii od 1894 roku przez Zakłady Steyer (Steyer - Werke) w Austrii.  Była to podstawowa broń powtarzalna żołnierzy rumuńskich podczas I wojny światowej, często określana jako Mauser M1893, co jest błędne (żaden Mauser nie używał amunicji 6,5 mm, poza tym różnią się budową). 
     Karabin i karabinek rumuński stanowiła raczej odmianę Mannlichera z M1890 roku (podaje się, że z 1895 roku, ale to niemożliwe). Różnice znajdują się w wymiarach broni, kalibrze oraz zamku, jednak system podajnika jest taki sam. 
     W momencie wybuchu I wojny światowej Rumunia dysponowała 373.936 sztukami omawianego karabinu. W 1915 roku cześć zaczęto przerabiać na amunicję 8x50R. Dużo broni tego typu utracono na rzecz Austro-Węgier.


W Polsce     

    Broń w Polsce najprawdopodobniej pochodziła z armii austro - węgierskiej, czyli ze zdobyczy w czasie I wojny światowej na pokonanej Rumunii. Ilość kb i kbk wz.1893 w Wojsku Polskim należy ocenić na kilkaset sztuk. Zestawienia broni są bardzo płynne i niemożliwym jest dziś orzec kategorycznie co do ich ilości. Ponieważ były one wyraźnie oznaczone znakiem rumuńskiej korony należy założyć, że nie wliczano ich w pulę broni austriackiej i nie powinna ginąć w spisach. W czerwcu 1920 roku przyjęto normy uzbrojenia dla WP, które miały na celu ujednolicenie broni posiadanej przez oddziały. Karabiny rumuńskie przekazano jednostkom pomocniczym, takim jak tabory, wojska wartownicze, formacje etapowe, itp. 

     Po zakończeniu wojny polsko - bolszewickiej rozpoczęto przekazywanie broni niepotrzebnej armii. Kb/k wz.93 był taką bronią, gdyż używał amunicji 6,5 mm i podobnie jak kb Arisaka usuwano je stopniowo poza wojsko. Ponieważ do 1925 roku przekazano jedynie 5 sztuk kb wz.93 Osadnikom "Kresowym", to można przyjąć, że broń była w dużej ilości rozkalibrowana i była kasowana. Co znamienne w latach 1923-25 w ramach wymiany broni z Rumunią nie figurują karabiny omawianego typu. 

     Karabin i karabinek występują w zestawieniach typów broni jeszcze na przełomie lat 1929/30. Należy przypuszczać, że w składach nie pozostawiono większej ich ilości do 1939 roku

Jedyne znane nam zdjęcie z karabinami Kb  Steyer - Mannlicher wz.1893 oraz Paraviccini - Carcano wz.1891. Rok 1928. Szkolenie wojskowe w Ludowej Szkole Rolniczej w Duboi (prowadzona przez Fundację im. Janiny Wydżdżanki, w 1944 spalona przez Niemców), powiat Piński, województwo Poleskie. Cykl szkoleniowy trwał od 4 listopada 1927 do 18 grudnia 1928. Za zdjęcie dziękujemy, wnukowi uczestnika kursu, Panu Krzysztofowi Sołowejowi.

Konstrukcja

     Karabin wz.1893 był indywidualną bronią powtarzalną. Zamek dwutaktowy. Ryglowanie za pomocą rygla wahliwego. Zasilanie ze stałego magazynka pudełkowego ładowanego niesymetrycznymi ładownikami 5-nabojowymi. Przyrządy celownicze składały się z trójkątnej muszki i celownika ramieniowego. Broń była wyposażona w bagnet nożowy. Karabinek wz.1893 był krótszą i lżejszą wersją tej broni.

 


Podstawowe dane

Kaliber: 6,5 mm
Masa broni: 6.5 kg
Długość lufy: 725 mm
Długość broni: 1225 mm
Długość broni z bagnetem: 1470 mm
Długość bagnetu: 376 mm
Ciężar pocisku: 10,5 g
Prędkość początkowa pocisku: 705 m/s
Donośność teoretyczna: 2000 m
Donośność praktyczna: 600 m
Szybkostrzelność praktyczna: 8-10 strzałów
Zasilanie: magazynek na 5 naboi

 

Źródła

"Piechota Wojska Polskiego 1918 - 1939" Z.Jagiełło
"Polskie konstrukcje broni strzeleckiej" Z. Gwódźdź
"Broń strzelecka i sprzęt artyleryjski formacji polskich i WP w latach 1914-1939" A.Kontankiewicz
www.odkrywca.pl


/PATHE/