Karabin M1891 Paraviccini-Carcano, często błędnie nazywa się "Mannlicher - Carcano", został przyjęto do włoskiej armii w 1891, wraz z amunicją 6,5x52mm. Broń została skonstruowana przez zespół, którym kierował S.Carcano. Nadzór nad nim miała komisja rządowa pod przewodnictwem generała Paraviccini w arsenale państwowym w Tereni. Nazwiska Ferdinanda Ritter'a Von Mannlichera, austriackiego konstruktora broni, jest błędnie używane przy opisie tego karabinu, gdyż M1891 używa zmodyfikowanego magazynka Mannlicher'a z klipem blokującym. Pozostałe elementy włoskiego karabinu są odmienne od projektów Mannlicher'a.  
     Karabin M1891 produkowano w kilku wersjach, min. jako karabin piechoty (Fucile di Fanteria Mo.1891), karabinek kawaleryjski (Moschetto Mo.91 da Cavalleria) pochodzący z 1893 roku oraz karabinek dla "Jednostek specjalnych" (nie chodzi tu o jednostki specjalne w dzisiejszym sensie). Ten ostatni oznaczano jako Moschetto per Truppe Speciali Mo.91 lub krótko M91TS. Wprowadzono go w 1897 roku na stan jednostek taborów, łączności, saperów, itp. Te trzy wersje karabinu były na uzbrojeniu włoskiej armii jako standardowe do 1938 roku, kiedy zdecydowano się wymienić amunicję 6.5x52 na mocniejszą 7,35x52 - polegano tu na doświadczeniach z walk z Abisynią (Etiopia). Właśnie w 1938 przyjęto karabin Carcano M1938, bardzo podobny konstrukcyjnie do M1891, ale z krótszą lufą, odmiennym kalibrem i przyrządami celowniczymi. Stare karabiny M1891 zaczęto przerabiać na nowy wzór poprzez skrócenie lufy i wymianę kalibru. 
     Wraz z wybuchem II wojny światowej, Włochy nie były w stanie zaopatrzyć oddziałów w wystarczającą ilość karabinów 7,35 mm (nawet ilość amunicji była niewystarczająca), więc w 1940 postanowiono powrócić jako do standardowej amunicji 6,5 mm. Znów rozpoczęto przerabianie istniejących karabinów na kaliber 6.5 mm.
     Kariera karabinu Carcano zakończyła się po II wojnie światowej. Włochy wycofały go z użycia, przyjmując za standardowy amerykański karabin M1 Garand - było go dużo i był tani, gdyż USA pozbywało się wojennego sprzętu, bo nie opłacało się transportować go z powrotem tylko po to by oddać na złom. Pewne ilości karabinu trafiły na rynek cywilny. Warto przypomnieć, że z najsławniejszym karabinem tego typu był jeden sprzedany w USA. Lee Harvey Oswald zastrzelił prezydenta J.F. Kennediego 22 października 1963 roku w Dallas, w Texasie.