5,6 mm karabinek sportowy wz.1898
(5,6 mm kbks wz.98)
Znalazłeś błąd? 
Sportowy karabinek wz.98.
Powstanie
Broń
sportowa, tj. broń pneumatyczna i broń bocznego zapłonu używana była w Wojsku
Polskim, a także we wszystkich armiach świata, jako broń szkoleniowa. Wkrótce
po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 r., Wojsko Polskie nie
posiadało broni bocznego zapłonu, a broń taka była potrzebna do szkoleń. W
zastępstwie używano amunicji śrutowej. Żołnierzy szkolono poprzez strzelanie z odległości
10 m do figur bojowych oraz do odpowiednio zmniejszonych tarcz strzeleckich.
Od 1921 r., po zakończeniu działań wojennych, w kraju rozwija się ruch strzelecki. Wtedy to Związek Strzelecki opracował program strzelectwa sportowego. Poza tym rozwijać się zaczęły różne organizacje paramilitarne. Na początku lat 30-tych pojawiło się zapotrzebowanie na broń bocznego zapłonu. Polski przemysł zbrojeniowy postanowił odpowiedzieć na to zapotrzebowanie. W taki sposób rozpoczęto próby i badania szeregu modeli najlepszych firm zagranicznych.
Wkrótce powstały w Polsce nowe typy broni zapłonu bocznego. Wojsko Polskie używało zasadniczo dwóch typów broni. Jednym z nich był 5,6 mm kbks wz.98. Karabinek został opracowany w Państwowej Fabryce Karabinów w Warszawie. Jego konstrukcję oparto o karabinek 7,92 mm wz.98 PWU (PFK).
Karabinek sportowy różnił się od karabinka wojskowego budową zamka i kalibrem. Zamek karabinka sportowego miał zakrzywioną iglicę, dostosowaną do naboi bocznego zapłonu i odpowiednio ukształtowany pazur wyciągu. Do broni stosowano celownik z kbk wz.98 z podziałką od 300 do 2000 m. Aby określić odległość strzału, należało podziałkę podzielić przez 10. Łoże karabinka było wykonane z drewna bukowego. Na nakładce wypalono liczbę 22 oznaczającą kaliber.
Karabinek był bronią jednostrzałową, dostosowany do amunicji typu short i posiadał okucia typowe dla karabinów Mausera z nasadą do osadzania bagnetu.
Od 1921 r., po zakończeniu działań wojennych, w kraju rozwija się ruch strzelecki. Wtedy to Związek Strzelecki opracował program strzelectwa sportowego. Poza tym rozwijać się zaczęły różne organizacje paramilitarne. Na początku lat 30-tych pojawiło się zapotrzebowanie na broń bocznego zapłonu. Polski przemysł zbrojeniowy postanowił odpowiedzieć na to zapotrzebowanie. W taki sposób rozpoczęto próby i badania szeregu modeli najlepszych firm zagranicznych.
Wkrótce powstały w Polsce nowe typy broni zapłonu bocznego. Wojsko Polskie używało zasadniczo dwóch typów broni. Jednym z nich był 5,6 mm kbks wz.98. Karabinek został opracowany w Państwowej Fabryce Karabinów w Warszawie. Jego konstrukcję oparto o karabinek 7,92 mm wz.98 PWU (PFK).
Karabinek sportowy różnił się od karabinka wojskowego budową zamka i kalibrem. Zamek karabinka sportowego miał zakrzywioną iglicę, dostosowaną do naboi bocznego zapłonu i odpowiednio ukształtowany pazur wyciągu. Do broni stosowano celownik z kbk wz.98 z podziałką od 300 do 2000 m. Aby określić odległość strzału, należało podziałkę podzielić przez 10. Łoże karabinka było wykonane z drewna bukowego. Na nakładce wypalono liczbę 22 oznaczającą kaliber.
Karabinek był bronią jednostrzałową, dostosowany do amunicji typu short i posiadał okucia typowe dla karabinów Mausera z nasadą do osadzania bagnetu.
Podstawowe dane
Masa: 3,95 kgSzybkostrzelność: 5 strz./min
Donośność: ok. 800 m
Długość broni bez bagnetu: 1100 mm
Długość broni z bagnetem: 1550 mm
Długość lufy: 600 mm
Źródła
"Polskie konstrukcje broni strzeleckiej" Z.Gwóźdź i P. Zarzycki
"Broń
strzelecka Wojska Polskiego 1918-39" A.Konstankiewicz
/PATHE/