5,6 mm karabinek sportowy wz.1931
(5,6 mm kbks wz.31)
Znalazłeś błąd? 
Kbks wz.31.
Powstanie
Broń
sportowa, tj. broń pneumatyczna i broń bocznego zapłonu używana była w Wojsku
Polskim, a także we wszystkich armiach świata, jako broń szkoleniowa. Wkrótce
po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 r., Wojsko Polskie nie
posiadało broni bocznego zapłonu, a broń taka była potrzebna do szkoleń. W
zastępstwie używano amunicji śrutowej. Żołnierzy szkolono poprzez strzelanie z odległości
10 m do figur bojowych oraz do odpowiednio zmniejszonych tarcz strzeleckich.
Od 1921 r., po zakończeniu działań wojennych, w kraju rozwija się ruch strzelecki. Wtedy to Związek Strzelecki opracował program strzelectwa sportowego. Poza tym rozwijać się zaczęły różne organizacje paramilitarne. Na początku lat 30-tych pojawiło się zapotrzebowanie na broń bocznego zapłonu. Polski przemysł zbrojeniowy postanowił odpowiedzieć na to zapotrzebowanie. W taki sposób rozpoczęto próby i badania szeregu modeli najlepszych firm zagranicznych.
Karabinek sportowy wz.31 był drugą podstawową konstrukcją broni bocznego zapłonu używaną w Wojsku Polskim, po kbks wz.98. Kbks wz.31 produkowano w Radomiu od 1932 r. Był on oparty konstrukcyjnie o kbk wz.29. Różnił się on jednak budową komory zamkowej, zamkiem, krztałtem krzywizny celownika. Celownik w tym modelu miał podziałkę od 20 do 100 m. Tłokowy zamek z bezwładną iglicą miał zaczep umieszczony w rączcę, utrzymujacy zamek w położeniu zamkniętym. Zamek nie posiadał pazura wyciągu. Wyciąganie łusek następowało przez przesunięcie do tyłu dolnej płaszczyzny wycinka komory nabojowej w czasie otwierania zamka. Broń nie miała podstawy do rozbierania zamka z lewej strony kolby, jak również sworznia wzmacniającego łoże.
Karabinek był bronią jednostrzałową, dostosowany do amunicji typu short i posiadał okucia typowe dla karabinów Mausera z nasadą do osadzania bagnetu.
Od 1921 r., po zakończeniu działań wojennych, w kraju rozwija się ruch strzelecki. Wtedy to Związek Strzelecki opracował program strzelectwa sportowego. Poza tym rozwijać się zaczęły różne organizacje paramilitarne. Na początku lat 30-tych pojawiło się zapotrzebowanie na broń bocznego zapłonu. Polski przemysł zbrojeniowy postanowił odpowiedzieć na to zapotrzebowanie. W taki sposób rozpoczęto próby i badania szeregu modeli najlepszych firm zagranicznych.
Karabinek sportowy wz.31 był drugą podstawową konstrukcją broni bocznego zapłonu używaną w Wojsku Polskim, po kbks wz.98. Kbks wz.31 produkowano w Radomiu od 1932 r. Był on oparty konstrukcyjnie o kbk wz.29. Różnił się on jednak budową komory zamkowej, zamkiem, krztałtem krzywizny celownika. Celownik w tym modelu miał podziałkę od 20 do 100 m. Tłokowy zamek z bezwładną iglicą miał zaczep umieszczony w rączcę, utrzymujacy zamek w położeniu zamkniętym. Zamek nie posiadał pazura wyciągu. Wyciąganie łusek następowało przez przesunięcie do tyłu dolnej płaszczyzny wycinka komory nabojowej w czasie otwierania zamka. Broń nie miała podstawy do rozbierania zamka z lewej strony kolby, jak również sworznia wzmacniającego łoże.
Karabinek był bronią jednostrzałową, dostosowany do amunicji typu short i posiadał okucia typowe dla karabinów Mausera z nasadą do osadzania bagnetu.
Komora zamkowa.Podstawowe dane
Masa: 4,4 kgSzybkostrzelność: 5 strz./min
Donośność: ok. 850 m
Źródła
"Polskie konstrukcje broni strzeleckiej" Z.Gwóźdź i P. Zarzycki
"Broń
strzelecka Wojska Polskiego 1918-39" A.Konstankiewicz
/PATHE/