Karabin Pattern 14 (Wzór 14), nie jest konstrukcją Lee-Enfield, choć zwykle jest tak postrzegany. Został jednak zaprojektowany przez Enfield Royal Small Arms Factory. W 1910 roku Departament Wojny zaczął rozważać możliwość zastąpienia karabinu SMLE Mk III. Doświadczenie polowe z Mauserami i Springfieldami wskazywało na potrzebę rekonstrukcji celownika, podajnika i lufy. Przez kolejne dwa lata testowano różne prototypy broni, które doprowadziły do testów polowych w 1913 roku ponad 1000 nowych karabinów nowego wzoru. Produkowany był przez zakłady Enfielda i używał 7,01 mm (.276 cala) amunicji. Znany był pod nazwą Pattern 13.   
     Wraz z wybuchem I Wojny Światowej, Departament Wojny zdecydował o utrzymaniu dotychczasowej produkcji karabinu SMLE oraz o rozpoczęciu produkcji nowego w/w karabinu, ale używającego standardowej brytyjskiej amunicji 7,7 mm. Oznaczono go jako Pattern 14.  Kontrakt powierzono zakładom Vickers Ltd., który wyniósł 100.000 sztuk. Problemy z produkcją oraz wykorzystanie pełni mocy produkcyjnych pozostałych fabryk uwiązanych produkcją SMLE. W związku z tym zwrócono się do firm amerykańskich: Winchester Repeating Arms Co. i Remington Arms/Union Metallic Cartridge Co. w celu uruchomienia tam produkcji P-14. Rozpoczeto ją w styczniu 1916 roku. 
     Winchester produkował karabin P-14 w New Heven w Connecticut. Remington w Ilion, Nowy Jork oraz w Eddystone w Pennsylvani (na ten cel zakupiono na wpół ukończoną fabrykę lokomotyw) przez podwykonawcę. Potocznie nazywano tą fabrykę Eddystone Arsenal. Z powodu swoistego wyścigu o dostarczenie broni Brytyjczykom, każda fabryka działała niezależnie, wprowadzając własne udoskonalenia. Doprowadziło to do niedopasowania niektórych części i w konsekwencji powstania 3 modeli broni:
- Pattern 14 Mk I E (Eddystone)
- Pattern 14 Mk I R (Remington)
- Pattern 14 Mk I W (Winchester)
    W kwietniu 1917 roku zbliżano się już do końca realizacji kontraktów na łączną liczbę 1.2 mln karabinów (w porównaniu do produkcji polskiej międzywojennej to wow!). Dodatkowo 100.000 wysłano do Indii. Po przystąpieniu USA do wojny produkowano też broń o kalibrze dla Armii USA, tj. .30 cali., które to oznaczono jako M1917. 
    Po zakończeniu działań wojennym duże ilości broni wysłano do Kanady, Australii, Nowej Zelandii, RPA. 700.000 sztuk P-14 zmagazynowano, po to by w czasie II Wojny Światowej rozdać ją Home Guard.