Wojsko Polskie w 1918 r. było uzbrojone w szereg typów karabinów pochodzących z magazynów pozostawionych przez zaborców, jak również sprowadzonych do kraju przez oddziały WP przybyłe z zagranicy. Bilans stanu majątkowego na dzień 26.01.1919 wykazał, ze w armii znajduje się ok. 100.000 karabinów i 1.200 karabinów maszynowych. Jak wiadomo taki brak normalizacji uzbrojenia powoduje ogromne problemy logistyczne, warsztatowe i in. Postanowiono zatem znormalizować uzbrojenie w Wojsku Polskim.   Stan uzbrojenia nie pozwalał na zaspokojenie potrzeb nowych sił zbrojnych, a wobec braku przemysłu wojennego postanowiono szukać rozwiązania poza granicami kraju. Polska Misja Wojskowych Zakupów w Paryżu w latach 1919 - 1920 pośredniczyła w zakupie i dostawach ok. 750.000 kb i kbk, 12.000 km oraz kilkudziesięciu tysięcy kb i km nie w pełni sprawnych, a nabytych po cenie złomu. Czynniki te spowodowały, że z chwilą zakończenia działań wojennych w 1921 r., w WP znajdowało się ok. 24 typów kb i 22 typy kbk. Pilnego znaczenia nabrała więc sprawa uporządkowania i ujednolicenia uzbrojenia piechoty.

        W czerwcu 1921r. Rada Wojenna przy Ministrze Spraw Wojskowych podjęła pierwsze kroki w celu standaryzacji uzbrojenia. Jako standardową broń piechoty uznano 7,92 mm kb Mausera wz. 1898. Prawdopodobnie ze względów politycznych pierwszy wybór padł na karabiny produkcji francuskiej -- Lebela lub Berthiera. Duży wpływ na decyzję o wyborze niemieckiego Mauser'a miało przyznanie Polsce na mocy traktatu wersalskiego wyposażenia niemieckiej fabryki broni w Gdańsku 10.III.1921 roku. Wybrany typ karabinu stanowił jedno z ostatnich opracowań niemieckiego konstruktora broni Paula Mausera i został oficjalnie oznaczony jako "7,92mm kb Mauser wz. 1898". Przyznane Polsce maszyny przewieziono do warszawskiej fabryki Gerlacha, w której do tej pory prowadzono remonty uszkodzonej w działaniach wojennych broni. Wydzielone obszary z fabryki Gerlacha, w których produkowano już od 1922 r. broń, przemianowano na Państwową Fabrykę Karabinów, która produkowała szereg z międzywojennego sprzętu polskiego. 

    W kawalerii także po demobilizacji w 1921 roku doprowadzono do pewnego uporządkowania uzbrojenia w kawalerii. Jako podstawowe uzbrojenie strzeleckie przyjęto austriackie karabinki Mannlichera wz. 1895 z bagnetami wz. 1895. Tylko w pułkach 7 BJ (15, 16 i 17 Pułki Ułanów) używano niemieckich kbk Mausera wz. 1898 z tego samego wzoru bagnetami.

Lata 30-ste. Przegląd 17 Pułku Ułanów. Uzbrojeni w kbk wz.1898

    Jeszcze czasie napraw i remontów posiadane niemieckie kbk wz. 1898a upodabniano do kbk produkcji polskiej. Zmiany polegały na:
- zaklejeniu otworu w kolbie do przeciągania pasa,
- wykonaniu wyżłobienia w kolbie i dodaniu poprzeczki,
- dodaniu strzemienia tylnego,
- wymianie koźlika, w wypadku uszkodzenia, na koźlik produkcji polskiej,
- wymianie trzewika kolby, jeśli stary był zniszczony,
- wymianie bączka tylnego na bączek produkcji polskiej,
- wymianie łoża, jeśli było zniszczone, na łoże produkcji polskiej.

Lata 20-ste. Żołnierz polski w mundurze garnizonowym z hełmem francuskim i kbk wz.1898 PWU

Lata 20-ste. Żołnierz polski pozuje do zdjęcia z niemieckim karabinkiem wz.1898.

    W 1924r. Komitet ds. Uzbrojenia i Sprzętu podjął decyzję o zastąpieniu karabinu karabinkiem.  Broń ta miała być lżejsza i bardziej uniwersalna.  Było to związane ze zmianą doktryny zasięgu ostrzału piechoty w większości krajów Europy. W tym też roku Państwowa Fabryka Karabinów w Warszawie opracowała model kbk wzorowy na konstrukcji niemieckiego kbk kawalerii typu Car98AZ (kbk wz.1898a). Pierwszą partię 10.000 szt. broni przekazano do Centralnej Szkoły Strzeleckiej w Toruniu w celu wykonania prób. Testy wykazały pewne niedociągnięcia nowego karabinka, jednak Komitet do Spraw Uzbrojenia zatwierdził nowy wzór do wprowadzenia na stan wszystkich formacji. W 1925 roku wprowadzono też do niektórych dalszych pułków kawalerii niemieckie kbk Mausera wz. 1898 i karabinki tego wzoru, polskiej produkcji.
       Karabinki wz. 1898 produkowano w Warszawie w latach 1925 - 1931. Łącznie w Państwowej Fabryce Karabinów wyprodukowano 189.632 kbk tego wzoru. W kwietniu 1927r. produkcję kbk wz. 1898 uruchomiono również w Państwowej Fabryce Broni w Radomiu, gdzie produkcję części rozpoczęto już w maju 1925 roku. Produkcja pełnych karabinów ruszyła 1.IV.1927 roku, ale ich składanie rozpoczęto dopiero jesienią. Do 1.VI.1939 roku FB wykonała 159.121 sztuk kbk.

W trakcie produkcji kbk uległ niewielkiej modernizacji. Broń w pierwszych seriach miała:
- oddzielne pierścienie nakładki,
- łoże i nakładkę nie impregnowane, jak również nie wzmacniane kołkami,
- rączki trzonków zamkowych zgięte w dół o 90°, ścięte od wewnątrz i moletowane.
W późniejszych seriach wprowadzono:
- zamiast pierścienia nakładki
- przetoczenie górnej części komory zamkowej,
- wzmocnienie kołkami oraz nasycenie płynem impregnacyjnym łoża i nakładki,
- proste rączki trzonów zamkowych - w ostatnich seriach kbk. 

1936r. Inscenizacja ujęcia sowieckiego dywersanta przez patrol konny żandarmerii 8 Batalionu KOP. Obaj żandarmii uzbrojeni w kbk wz.1898 PWU - Warto zwrócić uwagę na charakterystyczny sposób trzymania broni przy bliskim kontancie z zatrzymanym.

1939: Raba Wyżna. Defilada z okazji 3 maja. Na przedzie obsługi ckm z kbk wz.1898 PWU 

    Batalion KOP po 1.083 sztuki na każdy, oraz zwiększyć ilość w 16.(206 sztuk) i 17. (335 sztuk) batalionie. Wymiana spowodowana była faktem uznania kbk za poręczniejszych od kb, zwłaszcza w warunkach służby granicznej.  Dodatkowo dla dwóch komapani batalionu szkolnego w Osowcu przeznaczono 416 kbk. W 1930 roku w KOP funkcjonuje co najmniej 5.904 sztuki kbk wz.1898, a w 1936 roku spisy podają już 17.851 sztuk wersji PWU, a dalsze zapotrzebowanie określano na 5.713 sztuk. Pod koniec września 1938 roku przekazano do KOP 3.040 sztuk kbk wz. 1898 PWU na cele mobilizacyjne. W marcu 1939, gdy tworzono "ćwiczebny" pułk kawalerii KOP przekazano na ten cel pewną ilość kbk.