Hełm angielski MK.I. i amerykański M1917
Znalazłeś błąd? 
Brytyjski hełm MK.I
Projekt brytyjski powstał z
przeznaczeniem ochrony przed odłamkami i spadającymi przedmiotami. Przyjęto
projekt Johna L.Brodiego, zaprezentowany w 1915 roku. Kształt hełmu Mk.I.
Dokładnie odpowiada założeniom przetargowym. Produkowano go z jednej części
stali. Pierwsze hełmy dotarły do jednostek na froncie we wrześniu 1915 roku (50
batalion). Początkowo nie przydzielano ich żołnierzom indywidualnie, a
pozostawiano w okopach i każda kolejna zmiana je przejmowałą. Wraz z początkiem
1916 roku na front trafiło już 250.000 sztuk.
Stany Zjednoczone przystępując do I wojny światowej nie posiadały hełmu, w który mogłyby wyposażyć swoje jednostki. Ponieważ zarówno Wielka Brytania, Francja i Niemcy posiadali sprzęt tego typu, także i władze amerykańskie zdecydowały się na taki krok i podjęto decyzję o włączeia hełmu do podstawowego wyposażenia żołnierza. W czerwcu 1917 roku specjalna komisja Armii USA wybrała za wzór brytyjski hełm Mk.I. Spowodowane to było nie tylko jego osiągami technicznymi, a możliwością dostarczenia 400.000 hełmów z Wielkiej Brytanii niemal natychniast (francuski dźwigał największy ciężar wojenny i nie był w stanie zrealizaować takiego przedsięwzięcia). Poza tym hełm Mk.I. był prosty w konstrukcji.
Szybko zatwierdzono hełm do produkcji pod oznaczeniem M-1917 już na jesieni 1917 roku. Pierwsze duże partie hełmów M1917 dostarczono do składów już w październiku tego roku. Hełmy zakupione w Wielkiej Brytanii przydzelono Amerykańskiemu Korpusowi Ekspedycyjnemu w Europie. Łącznie wyprodukowano 2,707,237 sztuk hełmu M1917.
Wzorując się na swoich francuskich sojusznikach, Wielka Brytania podjęła decyzję o potrzebie wprowadzenia hełmu. Specjalnie powołana komisja rozpoczęła badanie otrzymanej partii francuskich Adrianów wz.15 i kilku innych proponowanych wzorów w lipcu 1915 roku. Zalecono wprowadzenie hełmów dla oddziałów I linii w okopach. Francuski hełm oceniono jako mało wytrzymały i skomplikowany w produkcji.
Żołnierze amerykańscy w Europie w 1917 roku.
Stany Zjednoczone przystępując do I wojny światowej nie posiadały hełmu, w który mogłyby wyposażyć swoje jednostki. Ponieważ zarówno Wielka Brytania, Francja i Niemcy posiadali sprzęt tego typu, także i władze amerykańskie zdecydowały się na taki krok i podjęto decyzję o włączeia hełmu do podstawowego wyposażenia żołnierza. W czerwcu 1917 roku specjalna komisja Armii USA wybrała za wzór brytyjski hełm Mk.I. Spowodowane to było nie tylko jego osiągami technicznymi, a możliwością dostarczenia 400.000 hełmów z Wielkiej Brytanii niemal natychniast (francuski dźwigał największy ciężar wojenny i nie był w stanie zrealizaować takiego przedsięwzięcia). Poza tym hełm Mk.I. był prosty w konstrukcji.
Szybko zatwierdzono hełm do produkcji pod oznaczeniem M-1917 już na jesieni 1917 roku. Pierwsze duże partie hełmów M1917 dostarczono do składów już w październiku tego roku. Hełmy zakupione w Wielkiej Brytanii przydzelono Amerykańskiemu Korpusowi Ekspedycyjnemu w Europie. Łącznie wyprodukowano 2,707,237 sztuk hełmu M1917.
Wzorując się na swoich francuskich sojusznikach, Wielka Brytania podjęła decyzję o potrzebie wprowadzenia hełmu. Specjalnie powołana komisja rozpoczęła badanie otrzymanej partii francuskich Adrianów wz.15 i kilku innych proponowanych wzorów w lipcu 1915 roku. Zalecono wprowadzenie hełmów dla oddziałów I linii w okopach. Francuski hełm oceniono jako mało wytrzymały i skomplikowany w produkcji.
Żołnierze amerykańscy w Europie w 1917 roku.
W Polsce
Hełmy MK I i wz. 17 trafiły do
Polski zupełnie różnymi trasami. Niektóre jednostki polskie formowane na
północy, w okolicach Archangielska i Murmańska wyposażono w hełmy
angielskie typu Mk I. Malowano na nich orły w koronie zamkniętej, na tarczy
amazonek. Z kolei hełm amerykański wz. 17 był przydzielany do jednostek
ochotniczych w Armii Polskiej we Francji rekrutowanych w USA. Nie
wiadomo, czy były używane we Francji. Malowano je na kolor szaroniebieski bez
oznak. Wiadomo, że wojska zarówno z zachodu jak i wschodu przywiozły wspomniane
2 typy hełmów ze sobą.
Hełmy angielski i amerykański stanowiły rezerwę zdeponowaną w magazynach Departamentu Uzbrojenia. W spisie broni z 1928 roku występują w liczbie 2.086 sztuk. Później już tylko kilkadziesiąt egzemplarzy. Prawdopodobnie zostały przekazane zaprzyjaźnionym armiom (prawdopodobnie estońskiej, która zbierała min. angielski sprzęt) w ramach unifikacyjnej wymiany sprzętu.
Hełmy angielski i amerykański stanowiły rezerwę zdeponowaną w magazynach Departamentu Uzbrojenia. W spisie broni z 1928 roku występują w liczbie 2.086 sztuk. Później już tylko kilkadziesiąt egzemplarzy. Prawdopodobnie zostały przekazane zaprzyjaźnionym armiom (prawdopodobnie estońskiej, która zbierała min. angielski sprzęt) w ramach unifikacyjnej wymiany sprzętu.
Załoga improwizowanego pociagu
pancernego w Archangielsku w hełmach "MK I". Na hełmie żołnierza po prawej
wymalowany polski orzeł.
Konstrukcja
Hełm amerykański był prawie dokładną kopią hełmu angielskiego. Hełm MK I był hełmem jednoczęściowym o płytkim czerepie dookoła otoczonym rondem. Obrzeża ronda zabezpieczono nawalcowaną nakładką blaszaną. Wyposażenie wewnętrzne hełmu stanowiło rodzaj czapki, której elementem nośnym był skórzany pas szerokości 25 mm. Do pasa przyszyto: workowatą tkaninę, pasek wojłoku oraz potnik z dermy. Pas workowatej tkaniny, o której mowa powyżej, połączony jest z drobną siateczką z cienkiego sznurka. Hełmy MK I malowane były przeważnie antyodblaskowym lakierem o chropowatej fakturze, tzw. błoto - khaki.Różnica między hełmem brytyjskim, a amerykańskim, prócz drobnych zmian w wyposażeniu wewnętrznym, leżała w materiale wykonania. Otóż hełm amerykański składał się w 12% z manganu. Taki skład powodował wzrost osiągów balistycznych o 10% w stosunku do hełmu brytyjskiego i był w stanie wytrzymać strzał z11,4 mm Colta wz.1911.
Źródła
"Hełmy Wojska Polskiego 1917 - 2000" J. Kijakhttp://www.pottia.net
/PATHE/