Petarda szrapnelowa typu II, do naśladowania wybuchów szrapneli została zbudowana w 7 pułku saperów w I połowie lat 20-tych, a następnie udoskonalona przez kierownika Centralnych Warsztatów Uzbrojenia mjr Kosteckiego. Był to jeden ze środków pozoracji pola walki, stosowanych podczas manewrów przez saperów, tak aby stworzyć dla pozostałych formacji wrażenie użycia granatów przez przeciwnika.

Petardy szrapnelowe omawianej konstrukcji były powszechnie używane podczas manewrów, w latach 20-tych i 30-tych. Za nacierającą piechotą poruszali się saperzy, którzy odpalali tego typu petardy, w zależności od intensywności markowanego ognia przeciwnika.  Petarda szrapnelowa mogła być wystrzeliwana z garłacza V.B. Przed strzałem należało zdrapać masę lepką z końca lontu.

Petarda szrapnelowa typu II miała formę walca o wysokości 120 mm i sednicy 50 mm wykonanego z bachy lutowanej. Na obu końcach zastosowano drewniane denka. Wewnątrz znajdowało się 75 g materiału wybuchowego. Od dołu walec zakończono blaszanym denkiem, przez który przechodził lont. Lont przechodził do wewnętrznej komory, w któryj znajdowała się spłonka i czarny proch.