Petarda szrapnelowa do naśladowania wybuchów szrapneli została zbudowana w 7 pułku saperów w I połowie lat 20-tych, a następnie udoskonalona przez kierownika Centralnych Warsztatów Uzbrojenia mjr Kosteckiego. Był to jeden ze środków pozoracji pola walki, stosowanych podczas manewrów przez saperów, tak aby stworzyć dla pozostałych formacji wrażenie użycia granatów przez przeciwnika.

Petardy szrapnelowe omawianej konstrukcji były powszechnie używane podczas manewrów, w latach 20-tych i 30-tych. Za nacierającą piechotą poruszali się saperzy, którzy odpalali tego typu petardy, w zależności od intensywności markowanego ognia przeciwnika.  Petarda szrapnelowa mogła być wystrzeliwana z garłacza V.B. Przed strzałem należało zdrapać masę lepką z końca lontu.

Petarda szrapnelowa typu I miała formę walca  o wysokości 120 mm i środnicy 60 mm wykonanego z blachy lutowanej, od góry przykryta pokrywką o krawędzi długości 12 mm i oddzielona szmatą. Wewnątrz walca znajdowało się 300 g czarnego prochu. U dołu znajdowało się drewniane denko o grubości 25 mm z przewierconym  środkiem, przez który przechodził lont Bickford'a, zalepiony na końcu parafiną i woskiem izolacyjnym.