Petarda dymna do pozoraci złudnego ognia podczas manewrów, została zbudowana w 7 pułku saperów w I połowie lat 20-tych, a następnie udoskonalona przez kierownika Centralnych Warsztatów Uzbrojenia mjr Kosteckiego. Był to jeden ze środków pozoracji pola walki, stosowanych podczas manewrów przez saperów, tak aby stworzyć dla pozostałych formacji wrażenie użycia zasłon dymnych oraz dymu po ostrzale artylerii przeciwnika.

Petardy dymne omawianej konstrukcji były powszechnie używane podczas manewrów, w latach 20-tych i 30-tych. Za nacierającą piechotą poruszali się saperzy, którzy odpalali tego typu petardy, w zależności od intensywności markowanego ognia przeciwnika.  Część ładunków posiadali także rozjemcy, aby pozorować ogień w nieoczekiwanych miejscach.

Petarda dymna wykonana była z woreczka  juchtowego długości 18 cm, otwartego na obu końcach, na obu zawiązanych sznurkiem. Wewnątrz petarda napełniona była prochem dymnym. Z jednej strony  wystawał lont o długości 15 cm,