Petarda do naśladowania granatów została zbudowana w 7 pułku saperów w I połowie lat 20-tych, a następnie udoskonalona przez kierownika Centralnych Warsztatów Uzbrojenia mjr Kosteckiego. Był to jeden ze środków pozoracji pola walki, stosowanych podczas manewrów przez saperów, tak aby stworzyć dla pozostałych formacji wrażenie użycia granatów przez przeciwnika.

Petarda miała formę prostopadłościanu o krawędziach długości 10 mm x 66 mm x 95 mm. Wewnątrz znajdowała się amunicja krusząca z rozbrojonych pocisków artyleryjskich niemieckich, zwykle trotyl, nasączona nieokreśloną substancją mjr Kosteckiego. Całość zapakowana w pudełko tekturowe, dwa razy owinięta papierem parafinowanym. Petarda zawierała 0,5 kg materiału wybuchowego. Miejsce umieszczenia kanału z lontem Bickforda znaczono plamą na tekturze. Przed odpaleniem  petardę należało zakopać 30 cm w ziemię przy gruncie piaszczystym, a przy kamienistym, położyć na ziemi.