Petarda do naśladowania granatów została zbudowana w 7 pułku saperów w I połowie lat 20-tych, a następnie udoskonalona przez kierownika Centralnych Warsztatów Uzbrojenia mjr Kosteckiego. Był to jeden ze środków pozoracji pola walki, stosowanych podczas manewrów przez saperów, tak aby stworzyć dla pozostałych formacji wrażenie użycia granatów przez przeciwnika.

Petardy omawianej konstrukcji były powszechnie używane podczas manewrów, w latach 20-tych i 30-tych. Za nacierającą piechotą poruszali się saperzy, którzy odpalali tego typu petardy, w zależności od intensywności markowanego ognia przeciwnika.  Część ładunków posiadali także rozjemcy, aby pozorować ogień w nieoczekiwanych miejscach.

Petarda miała formę sześcianu o krawędziach długości 10 cm. Wewnątrz znajdował się czarny proch, w tekturowym pudełku. Całość owinięta sznurem omurowanym. Jako zapalnik służył lont Bichford’a, o długości 15 cm wystający z jednego z narożników petardy.