Polski granat obronny.                 

   Granat obronny wz.23 i wz.33 to najbardziej rozpowszechnione granaty we wrześniu 1939 roku. Skorupy granatów wz. 23 mogły być uzbrajane w zapalniki typu AC24, AC25, GR29, oraz GR31 (wczesna wersja bez normalizacji gwintu, czyli 15 mm). 

     Granat obronny wz. 33 przeznaczony był do zwalczania nacierających żołnierzy nieprzyjaciela z odległości do około 50 m. Miał grubą, nacinaną, karbowaną skorupę w kształcie jaja, wykonaną z lanego żeliwa. Skorupa ta podczas wybuchu granatu rozrywała się na setki drobnych odłamków rażących żołnierzy w promieniu do 100 m. Skorupy granatów wz. 33 uzbrajane były w zapalnik wz. Gr. 31 (gwint 16 mm - czerwony pasek na główce zapalnika-po normalizacji). 

    Zapalnik Gr.31 działał z kilku sekundową zwłoką od chwili rzutu. Uzbrojenie zapalnika odbywało się tuż przed rzutem granatu poprzez wyjęcie zawleczki podtrzymującej tzw. łyżkę. Piechur polski nosił zasadniczo w chlebaku dwa granaty zaczepne i 2 granaty obronne. Instrukcje mówiły, ze ilość każdorazowo określa dowódca.

    Duże pole rażenia granatu wymagało od żołnierza rzucającego granat schowanie się za solidną zasłoną, np. za murem, dzięki czemu nie był w polu rażenia odłamków. Masa granatu obronnego wz. 33 wynosiła ok. 607 g, z czego ok. 60 g stanowiło ładunek wybuchający, ok. 410 g stanowiło skorupę, a ok. 137 g ważył zapalnik.