Powstanie

      Ciężki karabin maszynowy COLT M.1895 (potem M.1914) był jedną z konstrukcji genialnego Johna Mosesa Browninga. Był to pierwszy udany karabin maszynowy jego konstrukcji. Odrzucony został przez US Army, która wciąż używała podatnego na zacięcia i uszkodzenia 45 calowego, zasilanego magazynkiem bębnowym, obrotowym ckm Gatling'a. Kilkaset sztuk zakupiła jednak US Navy o kalibrze 6 mm, takim samym zresztą jak jej nowy karabin Winchester - Lee M.1895. Ten ostatni kb służył w Marynarce USA przez kilka lat. Ckm COLT pluł ogniem w czasie wojny hiszpańsko-amerykańskiej i stanowił wsparcie ogniowe Marines aż do I wojny światowej. Ckm był znalazł się także na stanie (w czasie wspomnianej wojny) na stanie tzw. "Rough Riders", czyli 1 Ochotniczej Dywizji Kawalerii U.S. Stała się ona słynna poprzez książkę "Rought Riders" autorstwa Teodora Roosevelta, który w niej służył i tą pozycją zapisał się w historii amerykańskiej literatury. Wspomina on o ckm COLT, które wyprowadziły go z niejednej opresji. W jego opisie znaleźć można jednak, że była to broń, na której nie do końca można było polegać i były trudne do przewożenia na duże odległości. 

       1. Batalion Marines był wyposażony w co najmniej dwa COLT'y M.1895. Stały się sprzętem etatowym Camp McCalla, po ich lądowaniu 10 czerwca 1898 roku w Guantanamo. Zastąpiono je 2 sztukami COLTów teksańskich, czyli umieszczonych na podstawach kołowych, przypominających biedki, mogących przewozić 1.920 sztuk amunicji w 8 skrzynkach (każda po 2 taśmy ze 120 nabojami). Karabiny broniły Camp McCalla przez atakami hiszpańskimi. Ckm służył w czasie zajmowania przez US Marines Guanica w Puerto Rico. Montowano go też na okrętach amerykańskich. Po tej wojnie US Army nie zdecydowała się na wycofanie ckm Gatlin i wprowadzenie ckm Colt'a. Przynajmniej nigdy oficjalnie. Służył jeszcze w wojnie filipińsko-amerykańskiej oraz w Powstaniu Bokserów. Kanadyjczycy strzelali z niego w czasie wojny burskiej. Pewne ilości zakupił rząd Meksyku, w celu zwalczania Rewolucji Meksykańskiej. 

Ckmy Colt w "Rough Riders" w San Antonio, Texas jeszcze przed służbą na Kubie.

      Ckm był unowocześniany w 1914 roku, tworząc wersję M.95/14, lub zwany Colt-Browning wz.14,  w której zmieniono kaliber na .30/60. W czasie I wojny światowej ckm wypłynął do Europy z Amerykańskim Korpusem Ekspedycyjnym, zanim jeszcze wymieniono je na ckm Browning M.1917. Nie służył długo na lądzie. Służył jednak w powietrzu, gdyż przyjęto go, po drobnych przeróbkach jako karabin Marlin i włączono do służby na samolotach USA. Warto wspomnieć, że wersja Marlin montowana była w czołgach. Pewne ilości trafiły do Włoch - ta wersja miała kaliber 6,5 mm i była używana przez armię włoską jako zastępca krajowej produkcji ckm Fiat-Revelli. Poza tym ckm zakupiły jeszcze Anglia, Belgia, Rosja i Kanada. 

      Jego największą zaletą była waga. Był szalenie lekki, co ułatwiało mu służbę w Marines, na morzu i w lotnictwie. Jako ciekawostkę można nadmienić, że ckm Colt wz.14 zamontowano w rosyjskim czołgu średnim T-12 w jarzmie kulistym Szpagina, gdyż nieosiągalne były jeszcze w 1930 roku k.m. DT.  

U.S.Marines z ckm Colt na wózkach kołowych.