Bagnet karabinowy wz.13



Znalazłeś błąd? 


Bagnet wz.1913 do karabinu Ross-Enfield wz.14.
(żabka przy pochwie już z 1937 r., w Polsce nie używana)


    Bagnet wz. 1913 (w wersji 1914) znalazł się na wyposażeniu Wojska Polskiego wraz z karabinem Ross – Enfield wzór 1914 kalibru 7,7 mm (później oznaczonym jako No 3 Mk. I). W 1922 roku w Polsce znajdowało się około 40 000 sztuk tej broni, która pochodziła z różnych źródeł, tj. z zakupów, zdobyczy itp. Z dużym prawdopodobieństwem można zakładać, że liczba bagnetów wz. 1913 była podobna. W Wojsku Polskim karabin używany był do roku 1924, jednak już wcześniej rozpoczęto stopniowe przekazywanie go na wyposażenie Policji Państwowej. Od połowy lat 20-tych pozostałe karabiny wz. 1914 wraz z bagnetami trafiły do magazynów, a także były przedmiotem wymian Polski z Łotwą i Estonią, co miało na celu zunifikowanie broni strzeleckiej w armiach tych państw.
    Pewne jest, że nieokreślona ilość karabinów Ross - Enfield wz. 1914 trafiła na wyposażenie Korpusu Ochrony Pogranicza. Z zachowanych zdjęć wynika, że jeszcze w drugiej połowie lat 30-tych broń ta była używana przez żołnierzy KOP-u wraz z bagnetami wzór 1913. Prawdopodobnie karabiny wz. 1914 w niewielkich ilościach zostały użyte w kampanii polskiej 1939 roku przez KOP i Policję Państwową, zarówno w walkach z Niemcami jak i z Sowietami.


 Rok 1935. KOP z kb Enfield wz.14 z bagnetami wz.13.


Konstrukcja

   Bagnet wz. 1913 (1914) był jedną z wersji rozwojowych brytyjskiego bagnetu wz. 1907. Podobnie jak pierwowzór posiadał głownię jednosieczną z dwustronnym wklęsłym zbroczem, o płaskim szlifie bojowym. Grzbiet głowni zaokrąglony. Pióro, podobnie jak głownia, było jednosieczne. Rękojeść miała dwie drewniane okładki z dwoma poprzecznymi  nacięciami (które miały odróżniać nową wersję bagnetu od poprzednich), skręcone dwiema śrubami. W głowicy brak poziomego otworu, który posiadały bagnety wzór 1907. Jelec prosty, z większą odległością między prowadnicą głowicy, a osią pierścienia niż w modelu 1907. Bagnet mocowano na karabinie za pomocą pierścienia zakładanego na lufę oraz prowadnicy wewnątrz rękojeści, w którą wchodził trzpień znajdujący się pod lufą karabinu. Blokadę stanowił zatrzask sprężynowy. Bagnety były fabrycznie oksydowane oraz posiadały czarne skórzane pochwy z metalowymi, oksydowanymi okuciami.
    Bagnety wzór 1913 były bogato sygnowane nazwami wytwórni bitymi na progu głowni (np. „Remington”), datami produkcji, inicjałami panującego władcy, nazwą modelu oraz wieloma stemplami kontroli technicznej i odbioru wojskowego.
     


Podstawowe dane

Długość bagnetu: 552 mm
Długość głowni: 429 mm
Średnica głowni w progu: 23,6 mm
Długość rękojeści: 116 mm


  

Źródła

Królikiewicz Tadeusz, "Bagnety", Warszawa 2002.
 

/WHITEEAGLE/