Bagnet Lebel wz.1886
Znalazłeś błąd? 
Francuski bagnet Lebel wraz z żabką.
Historia bagnetów Lebel, jak i większości broni francuskiej w Wojsku Polskim, bierze swój początek wraz z przybyciem Błękitnej Armii gen. Józefa Hallera do Polski w 1919 roku. Głównym uzbrojeniem strzeleckim żołnierzy polskich przybyłych z Francji, były karabiny powtarzalne typu Lebel wzór 1886/93 o kalibrze
Karabin Lebel stał się jednym z kilku najpopularniejszych karabinów Wojska Polskiego w pierwszych latach Niepodległości. Oprócz egzemplarzy będących na wyposażeniu Błękitnej Armii, w czasie trwania wojny polsko-bolszewickiej, kilkakrotnie zakupiono we Francji dużą liczbę tych karabinów. Do 1922 roku, w polskiej armii było ich 260 000 sztuk. Oczywiście do broni tej posiadano odpowiednią liczbę bagnetów wzór 1886 w wielu różnych odmianach i wersjach. Stany magazynowe z 1938 roku wykazują 210 000 egzemplarzy w posiadaniu Wojska Polskiego oraz co ciekawe większą, bo wynoszącą 238 000 sztuk, liczbę bagnetów wzór 1886.
Prawdopodobnie stan liczebny tej broni nie uległ większym zmianom do 1939 roku i stanowiła ona wyposażenie niektórych Batalionów Obrony Narodowej.
Polscy żołnierze na ul. Kreszczatik w Kijowie dnia 9 maja 1920 r. Całość oddziału wyposażona w karabiny Lebel oraz bagnety przytroczone do pasa, po lewej stronie.
Bagnety wzór 1886 występowały w co najmniej 15 różnych typach i wersjach, które różniły się długością, materiałem z którego wykonywano rękojeść, kształtem i długością jelca oraz różnymi typami zatrzasków blokujących. Opiszę zatem konstrukcję standardowego, długiego bagnetu wzór 1886.
Bagnet kłujący wzór 1886 miał długą, czwórgraniastą głownię zwężającą się w kierunku szczytu. Standardowa rękojeść wykonana była z melchioru (ale występowały także rękojeści mosiężne, brązowe i żeliwne), posiadała płaską prowadnicę, a całą rękojeść mocowało się przez wkręcenie w nagwintowany trzon głowni bagnetu. Mocowanie bagnetu odbywało się poprzez nałożenie pierścienia jelca na lufę oraz umieszczenie walcowatego zakończenia rękojeści w przeznaczonym do tego pierścieniu na karabinie. Zatrzask umieszczony był na trzonie bagnetu i wyposażony w sprężynę spiralną. Ramię jelca bagnetu było wygięte w kierunku głowni (występowały też wersje bez ramienia, tj. z krótkim jelcem), co miało służyć skuteczniejszej walce z kawalerią przeciwnika. Jelec mocowany był do trzonu za pomocą pojedynczego nitu stalowego.
Bagnet wzór 1886 posiadał pochwę stalową o kształcie stożkowym, z okrągłą gałką na końcu i zaczepem w kształcie pierścienia z antabką. Pochwy najczęściej oksydowano i lakierowano na czarno.
Opisywane bagnety sygnowane były najczęściej dużą literą oraz numerem seryjnym, które zazwyczaj umieszczano na jelcu bagnetu. Dodatkowo występowały stemple kontroli technicznej i odbioru wojskowego.
Polskie bagnety wzór 1886 sygnowano dodatkowo oznaczeniem wzoru, które wybijano wzdłuż rękojeści. Najczęściej stosowane oznaczenia wzoru na polskich egzemplarzach to: „wz. 86/93” i „bg. fs. wz. 86-
Podstawowe dane
Podstawowe dane:Długość bagnetu:
Długość głowni:
Średnica głowni u nasady:
Długość rękojeści:
Źródła
"Bagnety" T. Królikiewicz, Warszawa 2002/WHITEEAGLE/