Odznaka "Znak Pancerny"
Znalazłeś błąd? 
Powstanie
Odznaka "Znak Pancerny" ustanowiona została w 1932 r., jako oznaka wyróżnienia służbowego i przysługiwała wszystkim żołnierzom formacji pancernych, którzy w okresie od dnia 11 listopada 1918 r. do 31 października 1920 r. przesłużyli minimum 6 miesięcy na froncie albo 12 miesięcy w czasie wojny, jak również tym, którzy ukończyli kurs czołgów, samochodów pancernych, pociągów pancernych bądź szkołę podoficerską formacji pancernych, a wreszcie wybitnie zasłużonym dla wojsk pancernych żołnierzom tych formacji. Odznakę honorowo mogli otrzymać polscy lub cudzoziemscy żołnierze, osoby cywilne oraz jednostki szczególnie zasłużone dla broni pancernej.Znak pancerny nadawał Minister Spraw Wojskowych na wniosek dowódcy broni pancernych. Znaku pozbawiano na podstawie dyskwalifikacji przez Oficerski Sąd Honorowy lub wskutek zasądzenia przez sąd wojskowy lub cywilny za czyny hańbiące.
Odznaka wykonana była ze srebra. Miała średnicę 34 mm. Była to odznaka ażurowa, okrągła, przedstawiająca uskrzydlone ramie pancerne z mieczem w dłoni, nałożone na koło zębate. Rewers gładki, z gwintowanym sztyftem z nakrętką, na której widniała firma producenta.
Ppłk Janusz Górecki, dowódca 5. batalionu pancernego we wrzesniu 1939 r.
Nad orderami widoczna odznaka "Znak Pancerny".
Podstawowe dane
Średnica: 34 mm
Źródła
"5 batalion pancerny" A. Nawrocki, R.Jakubowski, Pruszków 2003
/PATHE/