Austriacki przemysł lotniczy w czasie I wojny światowej był mocno zacofany w stosunku do takich potęg jak Niemcy ,Wielka Brytania , czy Francja. Dlatego do wyposażania jednostek wykorzystywano samoloty niemieckie lub budowane na licencji niemieckiej. W grudniu 1916 roku Österreichische Flugzeugfabrik AG (Oeffag) podpisała kontrakt na budowę 16 licencyjnych Albatrosów D.II i 34 D.III. Jednak austriaccy inżynierowie nie pozostali zwykłymi kopistami i włożyli sporo inwencji w modyfikację samolotu. O ile celem niemieckich konstruktorów było zmniejszenie masy płatowca , aby uzyskać jak najwięcej ze słabego już w tym czasie 160-konnego silnika Mercedes, o tyle w Austrii zdecydowano się na wzmocnienie konstrukcji, co pozwoliło na wprowadzenie coraz lepszych silników Daimler. 
    W efekcie Niemcy stworzyli wersję D.III w układzie półtorapłata i do końca wojny nie uporali się z jego piętą achillesową, którą była słaba wytrzymałość na skręcanie dolnych skrzydeł pojedynczym dźwigarem. Natomiast Austriacy zastosowali podwójny dźwigar i w ten sposób wyeliminowali problem, a ponadto wzmocnili kadłub, umożliwiając dalszy rozwój samolotu. Wytwórnia Oeffag  produkowała samoloty w trzech różniących się zastosowanym silnikiem seriach:

• Seria 53.2 - wyprodukowano 45 sztuk;
• Seria 153 - wyprodukowano 281 sztuk;
• Seria 252 - wyprodukowano 250 sztuk;