Fokker D VII- był to niemiecki samolot myśliwski, skonstruowany i użyty w końcowej fazie I wojny światowej. Był półtorapłatem o konstrukcji mieszanej, przeważnie drewnianej. Podwozie klasyczne – stałe. Napęd – 1 silnik rzędowy, śmigło dwułopatowe, drewniane. Uzbrojony w dwa karabiny maszynowe.

     Zaprojektowany  został przez Anthonego Fokkera i Reinholda Platza w drugiej polowie 1917 roku w niemieckiej wytwórni lotniczej Fokker Aeroplanbau w Schwerinie (wschodnia Meklemburgia, tzw. Księstwo Meklemburg-Schwerin). Stanowił odpowiedź na fakt, że alianckie konstrukcje coraz częściej okazywały się lepsze od niemieckich, co oczywiście dawało aliantom przewagę w powietrzu. 

      Otrzymał oznaczenie fabryczne V11. Prototyp oblatano w styczniu 1918 roku w Adlershof. Wielką nowość stanowił fakt, że do prób dopuszczono pilotów frontowych. Najsłynniejszym z nich był Manfred von Richthofen, słynny Czerwony Baron. Wyrażał się z małym uznaniem o pierwszej, przedstawionej mu wersji modelu V11. Fokker zmodyfikował zatem projekt. Po wprowadzeniu niezbędnych zmian m.in. wydłużeniu nieco kadłuba, samolot spotkał się z akceptacją. Von Richthofen uznał, że był łatwy w pilotażu, nie wykazywał skłonności do wpadania w korkociąg, miał dobrą zwrotność i dobre osiągi. Wiekszość członków komisji wyrażała się o nowej konstrukcji bardzo pozytywnie, ale decydujące znaczenie miała właśnie opinia Czerwonego Barona. Samolot skierowano do produkcji seryjnej pod oznaczeniem Fokker D.VII.

Manfred von Richthofen

       Okazało się jednak, że zakłady Fokkera nie są w stanie podołać zamówieniom, stąd produkowano go aż w czterech miejscach na raz- w trosce o stabilność dostaw rząd niemiecki wymógł na producencie udzielenie licencji konkurentom. Był on wytwarzany zatem w zakładach Fokker Aeroplanbau, jak i w wytwórni lotniczej Albatros Flugzeugwerke (Johannisthal), w fabryce jej spółki zależnej- Ostdeutsche Albatros Werke (Schneidemühl), oraz w austro-węgierskich zakładach MAG. Licencjobiorcy płacili Fokker Aeroplanbau  5% ceny sprzedaży od każdego wyprodukowanego samolotu. Co ciekawe, okazało się że obie fabryki Albatrosa charakteryzują się większą precyzją wykonania niż własne zakłady Fokkera. Ujemną stroną tegoż był fakt, że do Fokkerów D VII trzeba było używać części zamiennych danego producenta – inne często nie pasowały (sic!). Ogółem powstało od 1700-2000 samolotów (we wszystkich fabrykach). 

       Fokker E.V. był wersją rozwojową Fokkera D.VII. Fokker E.V został skonstruowany w 1917 r przez Reinholda Platz'a. Był to jednomiescowy, zastrzałowy górnopłat, z klasycznym stałym dwukołowym podwoziem, o konstrukcji mieszanej. Produkcja seryjna została uruchomiona w 1918 roku. Po wprowadzeniu do służby wykryto w maszynie poważną wadę skrzydeł, będącą przyczyną kilku katastrof. Samolot po poprawieniu konstrukcji płata dostał oznaczenie E.V.

          Samolot na froncie zachodnim zastosowany był po raz pierwszy pod koniec kwietnia 1918r., gdy losy wojny były już w zasadzie przesądzone- niemiecka gospodarka się chwiała a do Europy przybywały transporty z USA. Czerwony Baron tych dni już nie dożył – zginął 21 kwietnia 1918r. Wielu innych niemieckich asów przestworzy –np. Herman Goring- miało przyjemność walczyć na tych maszynach i wyrażali się o tej konstrukcji nader pozytywnie. Co do aliantów, to miara uznania może być fakt, że w warunkach zawieszenia broni znalazła się klauzula przewidująca oddanie wszystkich sprawnych maszyn. Po wojnie 142 z nich znalazło się w służbie sił powietrznych USA. Szereg przejętych czy zdobytych Fokkerów sprzedano dalej- w ten sposób znalazły się one na stanie lotnictwa szwajcarskiego, holenderskiego i belgijskiego.