Łódź latająca Liore Olivier LeO H-135B3

Znalazłeś błąd? 

LeO H-135B3 z Eskadry Wywiadowczej "Rugia" z godłem "Swiętowid".

Powstanie   

    Samolot LeO H.135B3 był francuskim trzy- lub czteromiejscowym patrolowym lub szkolnym samolotem-amfibią, dwupłatem o konstrukcji mieszanej. 
     Samolot został zakupiony w 1926r. w ramach francuskiej pożyczki wojskowej. Nabyto 7 sztuk. W Morskich Dywizjonie Lotniczym otrzymały numery boczne od 1 do 7 malowane na kadłubie, a później zmienione zaś na numery od 61 do 67 namalowane z przodu kadłuba. Powierzchnie górne płatów i  usterzenia oraz grzbiet kadłuba były malowane na kolor oliwkowozielony, pozostałe powierzchnie były szarozielone. Przez pewien czas samoloty należące do eskadry szkolnej miały jej godło (rybę - pytajnik z falami), a samoloty należące do eskadry rozpoznawczej "Rugia" posąg czterotwarzowego słowiańskiego bożka "Świętowita". 

 

Samolot LeO H-135B3 w Polsce, we wczesnym okresie służby. Maszyna numer 6.1.

 

      Wykorzystywano je do celów szkoleniowych, rejsów patrolowych i do podróży służbowych, również nad terenami lądowymi (do Poznania, Bydgoszczy, Torunia i Grudziądza). Latem 1929r. złożyły wizytę w Kopenhadze.
      Wskutek znacznej eksploatacji sprzętu liczba tych samolotów w służbie polskiej stopniowo się zmniejszała. W latach w 1927 – 1929 w Dywizjonie było 7 samolotów tego typu, w 1930 – 6, w 1931 – 4 oraz w latach 1932 – 1934 – 2. W 1934 roku ostatnią maszynę wykorzystano do filmowania samolotów w locie za pomocą kamery zamontowanej na przednim stanowisku strzeleckim

LeO H-135B3 nr 6.7 z Morskiego Dywizjonu Lotniczego z Pucka. Samoloty te nosiły numery 6.1 - 6.7.

      Producentem tego samolotu była znana francuska wytwórnia lotnicza Liore et Olivier w Levallois-Perret. Na początku lat 20-tych zakłady wyprodukowały już samolot LeO H13, używany w dwóch wersjach: cywilnej (m.in. do przewozu poczty nad Morzem Śródziemnym) i wojskowej (ta ostatnia m.in. w lotnictwie polskim). Samolot okazał się jednak niedopracowany (częste awarie), co skłoniło do skonstruowania jego ulepszonej wersji. I tak w 1925r. pojawił się LeO H133 (na zdjęciu). Rok później, na zamówienie rządu polskiego skonstruowano i oblatano LEO H133 B3. „H” oznaczał „hydravion” czyli wodnosamolot, zaś „B3” bombowiec trzymiejscowy. Od cywilnej maszyny LeO H133, LeO H135B3 różnił się innym silnikiem (Hispano-Suiza 8ab zamiast Renault 12Fe), co pozwoliło uzyskać szybkość o 10 km/h większą. Natomiast wymiary były identyczne co do centymetra. 

 

Przy kadłubie LeO H-135 B3 w Pucku. W tle "Świętowit"

Konstrukcja

   Samolot miał kadłub o konstrukcji drewnianej, łodziowy, płaskodenny z redanem. Pokrycie kadłuba stanowiła w całości sklejka. W przedniej górnej części kadłuba znajdowało się stanowisko do zamontowania obrotnicy ruchomego karabinu maszynowego. W środku kadłuba do jego górnej części zamocowany był płat dolny. Do niego za pomocą słupków z rur duralowych przytwierdzono płat górny, przy czym komorę płatów usztywniono cięgami stalowymi. W kadłubie, na wysokości komory płatów znajdowała się odkryta kabina załogi, w której obok siebie rozmieszczone były siedzenia – z lewej pilota, z prawej strony obserwatora, a przed nimi siedzenie strzelca pokładowego obsługującego przedni karabin maszynowy. W razie potrzeby obserwator mógł obsługiwać ruchomy karabin maszynowy na obrotnicy na tylnym stanowisku za kabiną. Tył kadłuba przechodził w usterzenie pionowe, do którego przytwierdzono usterzenie poziome wsparte zestrzałami. Usterzenie dzielące się na stateczniki i stery, miało konstrukcję drewnianą i pokrycie płócienne, poza statecznikiem pionowym krytym skleją. Płaty były trójdzielne, dwudźwigarowe, drewniane, kryte płótnem. Lotki umieszczono na obu płatach. Pod płatem dolnym zamocowano dwa pływaki ustateczniające. Podwozie, którego golenie przymocowano do obu ścian kadłuba, było podczas lotu, wodowania, pływania w wodzie oraz startu z niej podciągane pod płat dolny, gdzie pozostawało w położeniu skośnym. Na lądzie samolot mógł lądować bezpiecznie z opuszczonym podwoziem. Pod płatem górnym na kozłach z rur stalowych zamocowano w bliskiej odległości od kadłuba dwa silniki rzędowe ze śmigłami ciągnącymi. Chłodnicę cieczy usytuowano nad silnikami, a zbiornik paliwa o pojemności 400 litrów w środkowej części górnego płata. Samolot nigdy nie uzyskał żadnego uzbrojenia.

Źródła

Polski samolot i barwa" T.Królikiewicz
www.wikipedia.pl