Lekki karabin maszynowy wz.37 "Szczeniak"
Znalazłeś błąd? 
Rysunek k.m. wz.37 Szczeniak.
Powstanie
Lekki karabin maszynowy wz.37
był lotniczym k.m. polskiej produkcji, który montowano na stanowisku ruchomym
jako uzbrojenie obserwatorów i strzelców kilku typów samolotów. Prace i
istnienie konstrukcji pozostawało tajne. Nie podlegał eksportowi.
W roku 1935 inż. Wawrzyniec Lewandowski ze swoim zespołem, w PFK rozpoczął studia nad konstrukcją karabinu lotniczego obserwatora. Miała to być daleko idąca modyfikacja rkm Browning wz.28, wytwarzanego w Polsce od 1930 roku. Rkm wymagał znaczącej przebudowy. Podwojono szybkostrzelność i zmieniono sposób zasilania broni (magazynek 20 nabojowy rkm wz.28 wystrzelałoby w niecałą sekundę). Nowy k.m. otrzymał magazynek talerzowy o pojemności 91 naboi. Był on zamocowany na wierzchu komory zamkowej, co spowodowało potrzebę przebudowy zamka. Mechanizm powrotny przeniesiono z kolby do wnętrza suwadła, dając k.m.-owi chwyt pistoletowy.
W roku 1935 inż. Wawrzyniec Lewandowski ze swoim zespołem, w PFK rozpoczął studia nad konstrukcją karabinu lotniczego obserwatora. Miała to być daleko idąca modyfikacja rkm Browning wz.28, wytwarzanego w Polsce od 1930 roku. Rkm wymagał znaczącej przebudowy. Podwojono szybkostrzelność i zmieniono sposób zasilania broni (magazynek 20 nabojowy rkm wz.28 wystrzelałoby w niecałą sekundę). Nowy k.m. otrzymał magazynek talerzowy o pojemności 91 naboi. Był on zamocowany na wierzchu komory zamkowej, co spowodowało potrzebę przebudowy zamka. Mechanizm powrotny przeniesiono z kolby do wnętrza suwadła, dając k.m.-owi chwyt pistoletowy.
Szczeniak w PZL Łoś. Widok z
kabiny obserwatora w kierunku ogona samolotu.
Konstrukcję w takiej oto postaci w
1937 roku przyjęto do uzbrojenia pod nazwą "Lekki lotniczy karabin
maszynowy wz.37". Nazwa "Szczeniak" wzięła się z faktu, iż był on o 40%
lżejszy niż używany dotąd k.m. Vickers F. Karabiny produkowała Państwowa
Fabryka Karabinów w Warszawie w liczbie 339 sztuk. Szczeniak
montowany był na samolotach bombowych PZL P.37 Łoś oraz na LWS-3
Mewa. Otrzymał je także PZL P.46 Sum w wersji prototypu. Miał być też
montowany na samolocie PZL P.49 Miś. Prawdopodobnie trwały prace nad
modyfikacją zasilania z magazynka na taśmę amunicyjną.
W czasie walk we wrześniu 1939 roku kilka samolotów P.23 Karaś uzbrojono w k.m. wz.37. Na pewno zrobiono to w 41. Eskadrze.
W czasie walk we wrześniu 1939 roku kilka samolotów P.23 Karaś uzbrojono w k.m. wz.37. Na pewno zrobiono to w 41. Eskadrze.
Szczeniak zamontowany w
samolocie Łoś
Konstrukcja
Lekki lotniczy karabin
maszynowy wz.37 był bronią samoczynną. Zasada działania oparta o pobranie gazów
prochowych przez boczny otwór w lufie, ryglowanie ryglem wahliwym. Strzelanie
tylko seriami z zamka otwartego. Zasilanie magazynkowe, z magazynków talerzowych
o pojemności 91 naboi. Lufa ciężka, niewymienna. Mechaniczne, lotnicze przyrządy
celownicze FK wz. 38. Do wyposażenia broni należał ładownik wz.37, który
ułatwiał ładowanie nabojów do magazynków, oraz skrzynka z narzędziami i
częściami zamiennymi. Rączkę odlewano z aluminium.
Broń składała się ze 109 części. Do karabinu montowano worek na łuski. Składał on się z metalowej ramki i brezentowego worka przynitowanego do ramki.
Broń składała się ze 109 części. Do karabinu montowano worek na łuski. Składał on się z metalowej ramki i brezentowego worka przynitowanego do ramki.
Zachowane egzemplarze
Do dziś zachowało się kilka
sztuk karabinu. Jeden znajduje się w Wojskowym Muzeum Historycznym Artylerii,
Saperów, Łączności oraz Broni Palnej w St.Petersburgu. Jeden lub dwa znajdują
się w Polsce w prywatnych rękach.
Podstawowe dane
Kaliber: 7,92
mm
Długość
broni (z tłumikiem): 1080 mm
Długość lufy: 611
mm
Masa: 7 kg
Szybkostrzelność: 1100
strz./min
Źródła
"Uzbrojenie lotnictwa
polskiego 1918-1939" A.Popiel
"Karabin maszynowy
wz.28"L.Erenfeicht
www.wikipedia.pl
www.wojsko18-39.internetdsl.pl/wrzesien/index.htm
www.odkrywca.pl
/PATHE/