Strzelanie lotnicze należało do jednych z ważniejszych umiejętności, jakie musiał opanować każdy pilot, obserwator i strzelec samolotowy. Pierwszy etap nauki strzelania powietrznego prowadzono na poligonach, strzelając do tarcz wykładanych na ziemi. Przy strzelaniu z samolotów na skupienie stosowano tarcze wykonane z płótna malowanego na kolor ziemi i wymiarach 12x30 m, z przedstawioną w środku sylwetkę samolotu widzianego z przodu w naturalnej wielkości. Tarcza była podzielona na kwadraty o boku 1 m oznaczone numerami. Następnie strzelano do tarcz imitujących  kolumny maszerującego wojska i inne cele ziemne.
     Kolejnym etapem szkolenia praktycznego były strzelania z samolotów do celu powietrznego poruszającego się  w powietrzu, w różnych kierunkach w stosunku do strzelca. Zestrzeliwano spadochroniki wykonane z mocnego papieru, składających się z 12 klinów w kolorze białym, czerwonym i niebieskim. Do linek spadochroników jako balast, przyczepiano na sznurku o długości 1 m woreczek o wymiarach 250x100 mm, zawierający od 0,1 kg do 0,2 kg piasku. Dalszym etapem nauki strzelania powietrznego było zestrzeliwanie baloników wypuszczonych z ziemi.
       Najbardziej zbliżonym zadaniem do warunków walki w powietrzu było strzelanie do rękawa H. Wynalazcą tego urządzenia był podoficer lotnictwa francuskiego  sierż. Hoeberlin. Była to płócienna rura o średnicy 1000 mm z przodu i 800 mm z tyłu, długości 5 metrów. Rękaw w przedniej części miał wszyty metalowy pierścień, do którego zamocowana była stalowa linka holownicza. Długość linki przy strzelaniach lotniczych miała 150 m długości, przy strzelaniach z broni maszynowej plot i artylerii plot - od 400 do 600 metrów. Do jednego rękawa strzelało 3 lub 4 lotników (każdy z nich miał lakierem  innego koloru  pomalowane  szczyty pocisków), po zrzucenia rękawa obsługa naziemna liczyła ilości przestrzelin poszczególnych kolorów.

Powstanie