Hauba lotnicza.
Historia
niewiele nam pozostawiła w temacie losów i produkcji hauby lotniczej w Polsce.
Wiadomo jest jedynie, że odbywała się w Wytwórni Balonów i Spadochronów w
Legionowie w latach trzydziestych. Hauba była używana przez pilotów
myśliwskich, załogi samolotów Łoś i Karaś w latach trzydziestych oraz w czasie
wojny obronnej 1939 roku. Mieli je ci lotnicy, których samoloty wyposażono
w radiostację. Używały ich też załogi czołgów 7TP - opisano oddzielnie.
Jest to eksponat niezwykle rzadko spotykany. Obecnie w Polsce znajduje się kilka tego typu nakryć głowy. Są m.in. w Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu oraz Forcie Czerniakowskim w Warszawie.
Piloci polscy w haubach lotniczych.
Konstrukcja
Hauba
lotnicza/Hełmofon
polski miał czerep w kształcie płaskiej czaszy wykonanej z kilku warstw
juty usztywnionej impregnatem i pokrytej brązową skórą. Z tyłu znajduję się,
opadający pionowo do dołu, skórzany nakarczek. Do czerepu przymocowana jest
skórzana, podbita od wewnątrz irchą i zapinana pod brodą "pilotka".
Wyposażenie wewnętrzne stanowi biegnąca dookoła czerepu gruba, perforowana, o
specjalnym kształcie taśma gumowa, a na niej druga taśma ze sprasowanego korka.
Do taśm tych przymocowane są płaty skóry wiązane na szczycie sznurowadłem,
utrzymujące hełmofon na głowie. Hełmofon zaopatrzono w komplet kabli połączeniowych,
zakończonych wtykiem. Wewnątrz hełmofonu znajduje się etykieta z nazwą
producenta "Wytwórnia Balonów i Spadochronów w Legionowie"
oraz znak firmowy.
Hełmofony lotnicze produkowano w 6 rozmiarach. Masa około 0,7 kg - zależy od rozmiaru.
Pilot w haubie lotniczej. W tle samolot PWS-26.
Źródła
"Hełmy Wojska Polskiego" Kijak
/PATHE/