Autożyro Cierva było wielkim krokiem w kierunku rozwoju śmigłowców. Była to pierwsza konstrukcja autożyra, w której silnik obsługiwał śmigła bezpośrednio w celu startu. Maszyna była konstrukcją  zbudowaną przez hiszpańskiego lotnika Juan de La Cierva. Chciał on skonstruować statek latający niewrażliwy na przeciągnięcie. Doszedł do wniosku, że jeżeli skrzydłom zapewnić swobodę obracania to przy locie ślizgowym jak i opadaniu będą się one obracać tak jak nasiona klonu. Okazało się to prawdą. Był pionierem w dziedzinie wiatrakowców. 

      Cierva zaopatrzył kadłub samolotu w swobodnie obracające się skrzydła, protoplastę współczesnego wirnika. Tak prowadził próby. Lecz skrzydła te (współczesne łopaty) często wyłamywały się. Tak doszedł do swojego największego wynalazku. Było nim przegubowe zawieszenie łopat. Zapobiegało ono wyłamywaniu łopat wirnika podczas lotu Pierwszy model autożyro przywiózł on w 1923 roku do Wielkiej Brytanii, na zaproszenie Ministerstwa Lotnictwa i w bazie lotniczej Farnborough dał pierwszy pokaz lotniczy. Pierwsze autożyro oparł on na silniku Avro 504. 

       Rozpoczął on wkrótce współpracę z A.V. Roe and Westlands, stale udoskonalając swoją konstrukcję aż do roku 1933, kiedy powstał model C.30.Cierva wykonywał dużo różnych eksperymentów i zauważył że łopata poruszająca się do przodu daje większą siłę nośną niż ta poruszająca się do tyłu. By to zrekompensować zastosował cykliczne sterowanie łopat.  Był to pierwszy wiatrakowiec z pełną możliwością zawiśnięcia nieruchomo w powietrzu. Zbudowano ponad 100 sztuk, z czego większość trafiła do R.A.F.-u i służyła w dywizjonach łącznikowych oraz w szkołach wojskowych.  Jednej sztuki C.30, oznaczonej jako G-ACUT, użyto do sfilmowania finału na Wembley w 1936 roku - mecz Arsenal v Sheffield Wednesday. Użyto wtedy soczewek teleskopowych, gdyż Ministerstwo Lotnictwa ograniczyło dolną granicę lotów do 500 stóp. Produkcja autożyro Ciervy zajmowały się British Aircraft Manufacturing Co. Autożyra C.30 wyeksportowano też do Francji. 

       W 1936 roku konstrukcja La Ciervy dokonała wzlotu idealnie pionowego (maszyna G-ACWF), jednak w wyniku wypadku konstruktor stracił życie na lotnisku Craydon. Prace kontynuowano do 1938 roku, jednak nie zbudowano już ani jednego autożyro w Wielkiej Brytanii. 

      W czasie II wojny światowej autożyra C.30 służyły w 529 Dywizjonie Autożyro, sformowanym w bazie lotniczej w Duxfors. Używano ich głównie do współdziałania ze stacjami radarowymi w celu ich kalibracji. Dywizjon rozwiązano w 1945 roku. Na bazie konstrukcji la Cierva C.40A zbudowano potem helikopter Sikorsky'iego. Wiatrakowce miały i mają krótki rozbieg i jeszcze krótszy dobieg. Były reklamowane jako statki powietrzne przyszłości. Wydawało się że mają świetlaną przyszłość. Było tak do skonstruowania śmigłowca. Wtedy zainteresowanie nimi opadło. Nie mogły wykonywać manewrów takich jak śmigłowiec. Czyli zawisać, latać na boki czy do tyłu. Jako ciekawostkę można podać, iż wiatrakowców używało Kriegsmarine we współdziałaniu z U-bootwaffe. 
     Obecnie wiatrakowce są domeną konstrukcji amatorskich.

Ppłk pil Bolesław Stachoń w 1934 roku w kabinie C.30.

    Wojna niestety przerwała koncepcję autożyro w Polsce. Większość gmachu Centralnego Dworca Pocztowego (miejsce dawnego, spalonego Dworca Kaliskiego) leżącego przy ul. Żelaznej 19/23 została zniszczona w czasie Powstania Warszawskiego (walczyło w nim zgrupowanie "Chrobry II"). Zdobycie ich przez oddziały powstańcze 3 sierpnia o świcie, było poważnym ciosem dla nieprzyjaciela. Budynki Dworca stały się odtąd niezdobytą twierdzą; jednym z symboli męstwa i nieugiętości powstańców. Do dziś zachował się tylko położony na środku posesji biurowiec, równoległy do Chmielnej i, zapewne, fundamenty pozostałych budynków. Ale płyty niedoszłego śmigłowcowiska, nie ma - Kolej Średnicowa przebiega tam w wykopie. W przyszłości ma tu powstać nowoczesny gmach Poczty Polskiej.