Znalazłeś błąd?
Powstanie
Zakłady lotnicze Martynside Ltd. po
zebraniu doświadczeń w wyniku produkcji samolotów z licencji, przystąpiły do
budowy własnych konstrukcji. Wytwórnia wybudowała serię samolotów
jednomiejscowych oznaczonych jako S.1, G.100, G.102, F.3, ostatnim samolotem z
tej serii był F.4 „Buzzard” (Myszołów). Samolot ten został oblatany w czerwcu
1918 roku i nie został użyty już w działaniach bojowych. Przeprowadzone
próby na samolocie F.4 wykazały, że osiągami przewyższał wszystkie myśliwce
eksploatowane wówczas przez Wielka Brytanię. Początkowo samolot miał być
zarezerwowany dla RAF, lecz po zakończeniu prób F.4 „Buzzard” został oficjalnie
zatwierdzony przez lotnictwo francuskie, ponadto w Wielkiej Brytanii trzy
wytwórnie przygotowywały się do podjęcia produkcji seryjnej, również zamierzano
produkować F.4 w Stanach Zjednoczonych w liczbie 1500 sztuk. Samolot F.4 był
używany w Irlandii, gdzie budowano go na licencji, Japonii, Litwie, Łotwie,
Portugalii, Boliwii i ZSRR.
W Polsce
Zainteresowanie samolotem F.4 „Buzzard” polskie
lotnictwo wojskowe przejawiało już w 1919 roku, lecz na przeszkodzie pozyskania
samolotu stanęły względy finansowe ponieważ F.4 był droższy w porównaniu z
innymi myśliwcami ponadto samolot w tym czasie został obłożony zakazem
eksportu.
W grudniu 1920 roku została podpisana umowa dotycząca
dostarczenia do Polski jednego samolotu F.4 „Buzzard”, który mail być
przeznaczony dla Wydziału Technicznego SŻN i CWL, by zapoznać się z nowoczesną
konstrukcją lotniczą. Samolot przyleciał do Warszawy w dniu 29 stycznia 1921
roku po starcie 21 stycznia z Croydon pod Londynem. Maszyna wcześniej została
zarejestrowana na firmę Handley Page Ltd. Cricklewood London jako G-EAWE,
natomiast wcześniej samolot był zewidencjonowany w RAF pod numerem H7780.
Samolot F.4 Buzzard znajdujący się w dyspozycji gen. Zagórskiego.
Martynside F.4 „Buzzard” w Polsce eksploatowano w małym stopniu. 28 mają 1923
roku samolot oblatano, a 19 czerwca 1923 roku został przydzielony do eskadry
przy Sekcji Doświadczalnej Wojskowej Centrali Badań Lotniczych. Natomiast 30
czerwca 1923 roku maszynę przydzielono do dyspozycji kpt. pil. Józefowi
Hendriksowi, który miał wziąć udział w III Locie dookoła Polski, lecz z powodu
defektu silnika został wycofany na I etapie.
Pod koniec 1924 roku samolot przeszedł remont i
został przydzielony do dyspozycji gen. pil. Włodzimierza
Zagórskiego, który w
tym samym roku ukończył kurs pilotażu. Samolot pozostawał w dyspozycji
gen.
Zagórskiego do marca 1926 roku. 9 lipca 1926 roku płatowiec
rozbił się przy lądowaniu na Lotnisku Mokotowskim, pilotowany przez
por. pil. Bohdana Butkiewicza z eskadry treningowej 1 pułku lotniczego.
Samolotu nie odbudowano.
Malowanie
Martinsyde F.4 „Buzzard” dostarczony do Polski
był pomalowany w całości na kolor biały. W czasie przeprowadzonego remontu w
1924 roku został pomalowany w sposób dosyć nietypowy w biało-czerwone pasy.
Maszyna nie posiadała namalowanych szachownic. Takie nietypowe ubarwienie
samolotu spowodowało, że wśród personelu lotniczego otrzymał nazwę „materac”.
Konstrukcja
Drewniana, kadłub składał się z kratownicy o
orzechowych podłużnicach i świerkowych poprzeczkach, usterzenie drewniane kryte
płótnem, podwozie o niezależnych współośkach, silniki : Rolls Royce „Falcon
III” o mocy 275 KM lub Lorraine – Dietrich 8 Bb o mocy 220 KM, chłodzone
cieczą, dwurzędowe w układzie V, niektóre egzemplarze wyposażono również w
silniki gwiazdowe Armstrong – Siddeley „Jaguar” o mocy 322 KM, chłodzony
powietrzem lub rzędowy ADC „Nimbus” o mocy 300 KM, chłodzony cieczą.
Podstawowe dane
Rozpiętość : 10,99 m (płat górny), 10,51 m (płat
dolny)
Długość : 7,77 m,
Powierzchnia nośna : 29,7 m kw,
Masa własna : 821 kg,
Masa całkowita 1087 kg, prędkość maks. : 214 km/h,
prędkość wznoszenia : 6,4 m/s,
Pułap : 7315 m,
Zasięg : 450 km
Źródła
/SZCZEPAN/
