Znalazłeś błąd? 

Balon WBS-39 w 1939 roku w Legionowie.

    Niewiele udało się odnaleźć na temat tej konstrukcji. Otóż już w połowie lat trzydziestych dwa podstawowe rodzaje balonów szły w zupełnie różnych kierunkach. Balony obserwacyjne były już przestarzałą konstrukcją zarówno w budowie, jak i koncepcji. Większość prób modernizacji wynikało z inicjatywy samej kadry usiłującej ocalić swoje jednostki. Balony zaporowe miały się inaczej. Wraz ze wzrostem roli lotnictwa bombowego wzrastała też rola wszelkich stacjonarnych środków przeciwlotniczych, w tym balonów zaporowych. Ich modyfikacje nie wynikały z prób ocalenia, ale chęci jeszcze lepszego ich wykorzystania.

      Balony zaporowe "N" i "NN" w połowie lat trzydziestych nie spełniały jednak technicznie stawianych przed nimi zadań. Były tak dlatego, że przy wietrze 12 m/s tandem N-NN odchylał się nawet o około 45^o. Zmniejszało to pułap operacyjny do 800 m, czyli z 3800 m do 3000. 

     Pojawiło się kilka propozycji, z których najlepszymi projektami okazały się balony WBS-PN oraz WBS-ZB. Oba te projekty uznano za interesujące. Połączono ich zalety. Z balonu PN zastosowano powłokę i kształt poszycia. Z balonu ZB wykorzystano unikalny projekt stateczników stałych. Dotychczas stateczniki były pompowane jako integralna część balonu, choć stanowiąca oddzielną komorę powietrzną. Stateczniki projektu inż. Z.Burzyńskiego pozwalały natomiast na lepszą sterowność balonu.

      Grupa projektowa powołana w Wytwórni Balonów i Spadochronów w Legionowie połączyła te dwa projekty na początku 1939 roku, tworząc bardzo udaną konstrukcję balonu zaporowego wz.39. Po zaakceptowaniu projektu przez MSWojsk. WBS rozpoczął produkcję serii próbnej. Nie udało się ustalić kiedy ją ukończono, ale wiadomo, że było to jeszcze przed wybuchem wojny. I zamówienie wojskowe obejmowało 50 sztuk, co należy ocenić jako duże zamówienie wynikające zapewne z dużej dozy zaufania do nowej konstrukcji. Liczba 50 sztuk pozwoliłaby na wystawienie 25 posterunków, czyli 25 tandemów w systemie: "dolny", "górny".  
     Pewną informację co do ich produkcji znajdujemy w ocenie stanu przygotowania obrony przeciwlotniczej do wojny zawartej w meldunku Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych gen. bryg. dr J. Zająca z 15 czerwca 1939 roku, który stwierdza, "Sprzęt przestarzały: liny cienkie (nie wytrzymują wiatru powyżej 10-12 m/s), powłoki stare, nieszczelne. Balony nowego typu w produkcji". Nie ma wątpliwości, że chodzi o WBS wz.39.

Po wrześniu 1939