Znalazłeś błąd? 

1938 rok. WBS-PN podczas prób.

    Niewiele udało się odnaleźć na temat tej konstrukcji. Otóż już w połowie lat trzydziestych dwa podstawowe rodzaje balonów szły w zupełnie różnych kierunkach. Balony obserwacyjne były już przestarzałą konstrukcją zarówno w budowie, jak i koncepcji. Większość prób modernizacji wynikało z inicjatywy samej kadry usiłującej ocalić swoje jednostki. Balony zaporowe miały się inaczej. Wraz ze wzrostem roli lotnictwa bombowego wzrastała też rola wszelkich stacjonarnych środków przeciwlotniczych, w tym balonów zaporowych. Ich modyfikacje nie wynikały z prób ocalenia, ale chęci jeszcze lepszego ich wykorzystania.

      Balony zaporowe "N" i "NN" w połowie lat trzydziestych nie spełniały jednak technicznie stawianych przed nimi zadań. Były tak dlatego, że przy wietrze 12 m/s tandem N-NN odchylał się nawet o około 45^o. Zmniejszało to pułap operacyjny do 800 m, czyli z 3800 m do 3000. Wojsko, we współpracy z Wytwórnią Balonów i Spadochronów (tak nazwano w 1936 roku wytwórnie w Legionowie) oraz z Instytutem Lotnictwa zaczęło badania nad unowocześnieniem konstrukcji balonów "N" i "NN". 

       Prace projektowe i konstrukcyjne zakończono dosyć szybko. Projekt wykonali wspólnie inż. Paczosa  z WBiS oraz inż. Neumark z Inst.Lot. Nazwa nowego balonu - PN - powstała poprzez zestawienie pierwszych liter imion konstruktorów. Pełne oznaczenie balonu to WBS-PN. Balon był stosowany w układzie klasycznym, czyli w tandemie. Warto nadmienić, iż inż. Paczosa był jednym z projektantów "Gwiazdy Polski", czyli pierwszego polskiego balonu stratosferycznego ora zaprojektował powłokę dla niedoszłego sterowca LOPP.  

      Już w maju 1938 roku do Legionowa przyjechała komisja Ministerstwa Spraw Wojskowych na specjalny pokaz nowej konstrukcji balonu zaporowego. Pokaz wykonała 3. kompania balonów zaporowych, pod dowództwem por. Bronisława Kobylańskiego z 2. Batalionu Balonowego. Zastosowano ściągarkę Pzinż. Próba wypadła bardzo dobrze. Balon cechowało mniejsze znoszenie przy prędkości wiatru 12 m/s niż balonów N i NN. Osiągnął on też wysokość przekraczającą 5500 m. Po próbach scharakteryzowano go jako lekki, stateczny. 

Konstrukcja