Telefon polowy AP-36

(aparat telefoniczny polowy wz.36)
(aparat telefoniczny dla patroli konnych APL-37)

Znalazłeś błąd? 

Telefon polowy AP-36 ze zbiorów Marka Dambka. 
     
    Telefon polowy AP-36 i telefon APL-37 były następcami telefonu polowego AP-27 (wz.27). Telefon APL-37 był lżejszą wersją telefonu AP-36, przeznaczoną dla telefonicznych patroli konnych. Pierwsza seria próbna tych aparatów telefonicznych została wyprodukowana przez Państwowe Zakłady Tele- i Radiotechniczne w ilości około 100 sztuk i w roku 1936 dostarczona do jednostek. Po otrzymaniu pozytywnych ocen skierowano telefon do produkcji masowej, którą rozpoczęto w PZTiR w roku 1937. Produkcja przedstawiała się następująco:
  • 1936 - 100 sztuk;
  • 1937 - 6.000 sztuk;
  • 1938 - 4.000 sztuk;
  • 1939 - 5.000 sztuk;
  • 1939 - 5.000 sztuk
    Na lata 1939 - 40 zamówiono kolejne 1.000 sztuk, które były na etapie produkcji w momencie wybuchu wojny. Ostatnia partia z 1939 roku znajdowała się natomiast w odbiorze. Wojsku Polskiemu przekazano więc co najmniej 20.100 sztuk. Przy czym wyprodukowano około 21.100 sztuk. Możliwości produkcyjne PZTiR, z uwagi na posiadane materiały umożliwiały produkcję  miesięczną z wydajnością 2.500/3.000 sztuk, przy 10-godzinnym dniu pracy. Cena jednej sztuki wynosiła 462 zł. Oceniano go jako sprzęt wysokiej klasy, niezawodności i o wiele łatwiejszy w obsłudze niż odpowiedniki niemieckie i francuskie. Co było jednak decydujące, ich ilość była niewystarczająca. 
 

Żołnierz łączności z telefonem polowym wz.36.


Konstrukcja

    Aparat miał kształt skrzynki o wymiarach 185 x 90 x 260 mm zaopatrzonej w zamykane zamkiem wieczko. Był to telefon polowy typu induktorowo - brzęczykowego, przeznaczony do użytku w wojskowych sieciach telefonicznych polowych. Do zasilania obwodów mikrofonowego i brzęczykowego służyła bateria sucha o napięćiu 3 V. 

    Przy pomocy AP – 27 można było, oprócz prowadzenia rozmowy, nadawać sygnały wywoławcze induktorem, sygnały wywoławcze lub słuchowe znaki Morse’a brzęczykiem, przyjmować sygnały wywoławcze nadawane induktorem, odbierać sygnały brzęczykowe. Korbka induktora znadowała się z boku obudowy, natomiast brzęczyk uruchamiany był przyciskiem z przodu obudowy. Istniała także możliwość zestawiania połączeń pośrednich, do czego przeznaczone były dwa gniazdka i sznur obustronnie zakończony wtyczkami. 


Zewnętrzna obudowa telefonu AP-36 ze zbiorów Marka Dambka. 


      Nadawanie sygnałów wywoławczych induktorem polegało na przesłaniu linią telefoniczną do drugiego telefonu lub do łącznicy induktorowej prądu induktorowego, który wzbudzał dzwonek. W tym celu należało kilkakrotnie pokręcić korbką induktora. W przypadku wywoływania centrali telefonicznej przy pomocy brzęczyka, obsługujący aparat naciskał przycisk, nadając swój znak rozpoznawczy. Brzęczyk był używany również do korespondencji znakami Morse’a. Podczas rozmowy telefonicznej, mówiąc przyciskało się czerwony guzik. W momencie, gdy słabła słyszalność obsługujący mógł skorzystać z dodatkowej słuchawki, mocując ją przy uchu paskiem skórzanym.


Tabliczka znamionowa z budową telefonu AP-36. Widoczne oznaczenie producenta, czyli PZTiR.

 

Podstawowe dane

Masa AP-36 (bez baterii): 4,6 kg 
Masa APL-36 (bez baterii): 2 kg
Masa baterii: ???
Wymiary: 185 x 90 x 260 mm

Źródła


/PATHE/