Radiostacja polowa N2

Znalazłeś błąd? 

Widok na radiostację N2. U góry odbiornik, na dole nadajnik. 

Powstanie  

       W ramach programu unowocześnienia i ilościowego wzrostu technicznej strony łączności Wojska Polskiego, prowadzono badania nad nowymi typami sprzętu łączności. Skutkiem tych prac było powstanie radiostacji polowej N2, która stanowiła wyjście do późniejszych prac nad radiostacją N1.
    Prace nad radiostacją N2 rozpoczęto w latach 1932-33 w Państwowych Zakładach Tele- i Radiotechnicznych (PZTiR), a produkcję uruchomiono w roku 1935 i prowadzono ją do 1939 r. Łączna produkcja wynosiła 1400 – 1650 szt. Sama radiostacja była unowocześnioną wersją radiostacji RKD. Produkcja N2 przedstawiała się następująco:
- 1935 – 16 sztuk,
- 1936 – 300 sztuk,
- 1937 – 400 sztuk
- 1938 – 400 sztuk
- 1939 – 300 sztuk + 3 patie po 300 sztuk w produkcji (możliwe, że 1-2 partie były ukończone),
 
Zapotrzebowanie Wojska Polskiego na radiostacje N2 przedstawiało się następująco:
- 480 sztuk dla 120 pułków piechoty
- 10 – 20 sztuk dla samodzielnych batalionów strzelców,
- 320 sztuk dla pułków artylerii lekkiej,
- 40 dla kawalerii dywizyjnej (1 na szwadron),
- 74 sztuki dla pułków kawalerii
- 12 dla batalionów zmotoryzowanych saperów,
 
    N2 przeznaczona była do łączności na szczeblu łączności dowództwa batalionu oraz dla sieci w działaniach polowych obsługujących lotnictwo. Radiostację montowano także na pojazdach PF 518 lub 618. Poza tym radiostację wprowadzono również w jednostkach artylerii, broni pancernej (wersja N2C, odbiornik i nadajnik montowane razem). Warto podkreślić, że radiostacje lotnicze  N2L/O i N2L/M, prawdopodobnie także stanowiły pochodne radiostacji N2, choć pracowały na innych parametrach i zakresach fal.
 
Podsumowując radiostację N2 produkowano w następujących wersjach:
- N2S – używana na samochodach (w tym PF 508/518),
- N2T – używana na taczankach dla artylerii i kawalerii
- N2B – radiostacja na biedce jednokonnej dla piechoty,
- N2L – różne wersje radiostacji używanych w lotnictwie (radiostacje używały innych zakresów niż N2),
- N2C – radiostacja czołgowa (36 sztuk o innej konstrukcji),

Radiostacja N2B. Biedka jednokonna używana w piechocie.


Radiostacja N2T, czyli radiostacja na taczance używana w artylerii i kawalerii.


Radiostacja N2S używana w samochodzie PF 508/518 (wersja wz.39).

 
    We wrześniu 1939 roku, radiostacje N2, które etatowo miały stanowić sprzęt łączności dowództwa batalionu, po jednej na batalion oraz jedna jako radiostacja zapasowa dowództwa pułku (czyli 1 radiostacja N1 i 3 radiostacje N2, w przypadku pułku piechoty). Ze względu na braki w radiostacjach typu N1, radiostacje N2 stanowiły czasami sprzęt podstawowy poziomu dowództwa pułku, na co ich parametry były stanowczo zbyt słabe.
    Podobna sytuacja panowała w pułkach kawalerii, które etatowo posiadać powinny po 2 stacje N1, a faktycznie posiadały często N2.  

    Po zajęciu Polski, przemysł niemiecki kontynuował produkcję radiostacji dla armii niemieckiej. Radiostację N2 produkcji niemieckiej AQ2/4.

Taczanka z radiostacją N2T we wrześniu 1939 r.

Radiostacja N2B na biedce piechoty.

Konstrukcja

       Radiostacja N2 przeznaczona była do dwustronnej łączności radiowej, w sieciach naziemnych, szczebla batalionu. Zakres dekametrowy radiostacji to 44,6 – 133,3 m, czyli 6,725 – 2,25 MHz (wycechowanie numeracją kanałów 0 – 180, co 25 kHz), błąd cechowania w przedziale 0,1% - 0,15%, nadajnik i odbiornik strojone niezależnie. Zasięg gwarantowany w relacji Z-Z 10 km (dla emisji A3 i anteny pionowej 6 m). Moc w.cz. – 2 W (A3) oraz 6 W (A1).

Odbiornik radiostacji N2.

Blok nadajnika radiostacji N2.

Zestaw nadawczy N2. Nadajnik oraz baterie.

    Bloki radiostacji oddzielne. Radiostacja składała się z nadajnika dwustopniowego, odbiornika (superheterodyna, układ na schemacie blokowym), odbiornika dodatkowego, urządzenia rozmówcy, anteny (tyczka bambusowa 3,5 i linka 2,5 m), prądnicy o napędzie ręcznym (420 V/65 mA – 200 V, 4,6 V/1,2 A, 15 V/0,15 A), mikrofon, słuchawki, klucz telegraficzny. Odbiornik zasilany był anodówką 120 V, baterie żarzenia 2x1,5 V.

 
Drewniana skrzynka na baterie i słuchawki. 

Odbiornik radiostacji N2. Własność kolekcjonera 'J69'

Tabliczka znamionowa radiostacji N2.

Zdewastowany tył odbiornika.  Lampy Philipsa sygnowane M.S.Wojsk. 
Żaróweczka firmy "Osram", podłączona do bateryjki jeszcze zaświeciła! 
Własność kolekcjonera 'J69"

Podstawowe dane

Źródła

• "Polska radiotechnika lotnicza 1918-1939" K. Chołoniewski, J.Koszewski
• "Wybrane zagadnienia łączności armii II RP" H. Cepa
  
• www.rkd.friko.pl
• www.odkrywca.pl