Radiostacja polowa N1


Znalazłeś błąd? 


Radiostacja N1.

Powstanie  

Radiostacja N-1 była radiostacją nadawczo-odbiorczą służącą do łączności na linii dowództwo pułku – dowództwo dywizji/brygady. Na podstawie doświadczeń polskich konstruktorów przy budowie radiostacji N2, w latach 1936 – 37 powstał projekt kolejnej radiostacji, przeznaczonej dla niższego stopnia dowodzenia. W pierwszym roku prac powstały dwa modele próbne radiostacji N1. W latach 1937 – 38, powstało 105 sztuk modeli seryjnych. W roku 1939 Zakłady PZTiR wykonywały zamówienie 435 sztuk, z czego w lipcu 1939 roku dostarczono 65 sztuk, kolejne 100 sztuk ukończono i przygotowano do zamontowania na środkach transportu, a pozostałe na bieżąco wykańczano. Ponadto w wykonaniu znajdowały się dwie kolejne partie po 400 sztuk każda, które miały zapewnić ciągłość dostaw. Tak więc do lipca 1939 roku przekazano Wojsku Polskiemu ok. 170 sztuk radiostacji N1. Ilość radiostacji przekazana do wybuchu wojny nie jest znana.    

Radiostacja została wprowadzona do użycia w Wojsku Polskim w roku 1937. Pierwsza partia została przeznaczona na wyposażenie brygad kawalerii. Cena wersji samochodowej radiostacji N1S 5.600 zł, a w wersji N1 i N1T wynosiła ok. 4.800 zł.

Do roku 1939 dostarczono łącznie około 170 sztuk. Produkcja odbywała się w Państwowych Zakładach Tele- i Radiotechnicznych (PZTiR) w Warszawie.

Istniały dwie wersje radiostacji N-1:

  • Radiostacja N1S – radiostacja samochodowa, zwykle na samochodzie PF 618,
  • Radiostacja N1T – radiostacja polowa na taczance dwukonnej

Radiostacja N1S w samochodzie PF 618.


Radiostacja N1T na wozie wz.39.  Na stoliku leży klucz telegraficzny,

W zasadzie w pułkach miało znaleźć się po jednej radiostacji N1, jednak z braku ich wystarczającej ilości zastępowano ją radiostacją N2. Radiostacje N1 znalazły się także w dywizjonach artylerii ciężkiej w ilości 2-6 radiostacji, po jednej sztuce etatowo przydzielano baterii przeciwlotniczej.  Dowództwo dywizji piechoty miało etatowo posiadać pluton radio wyposażony m.in. w 2 radiostacje N1 i 2 radiostacje N2. Dowództwo brygady kawalerii oraz brygad zmotoryzowanych, miały posiadać 2 radiostacje N1. Pułk kawalerii oraz pułk zmotoryzowany miał posiadać etatowo 2 radiostacje N1,

    Po Wojnie Obronnej 1939 roku, Niemcy utrzymali produkcję radiostacji N-1 dla własnej armii jako radiostację AQ. Radiostacja w tej wersji, zgodnie z przekazami polskich oficerów na Zachodzie były widziane w 1944 roku.

Wóz wz.39 z radiostacją N1.


Konstrukcja

    Radiostacja działała w częstotliwościach 2250-6750kHz w 180 kanałach, o szerokości 25kHz każdy. Zakres podzielono na dwa podzakresy, tj. kanał 0-115 oraz 115-180. Moc nadajnika wynosiła przy pracy telegraficznej 90W, a przy fonii 65 W (moc użyteczna w antenie wynosiła 4.5 do 7 W). W razie potrzeby, przy zastosowaniu prądnicy o napędzie nożnym można było podnieść moc odpowiednio do 100 i 120 W.

Radiostacja przy pełnej mocy zasilania zapewniała łączność odpowiednio przy antenach o długości 9 m, 6 m i 3,5 m : na fonii 30, 20 i 15 km a na telegrafii 50, 35 i 20 km w porze dziennej. W nocy zasięg spadał nawet o połowę.

Radiostacja była przewożona na taczance dwuczłonowej (N1T) lub na samochodzie (N1S). Obsługa radiostacji taczankowej składała się z 4 radiotelegrafistów i woźnicy, natomiast samochodowej z 3 radiotelegrafistów i kierowcy. W razie potrzeby radiostacja mogła być przenoszona przez pięciu ludzi. Masa taczanki wraz ze sprzętem stacyjnym i częściami zapasowymi wynosiła 675 kg, natomiast masa samochodu z powyższym sprzętem wynosił 1430 kg. Masa poszczególnych elementów radiostacji przenoszonych przez obsługę wynosił: aparatura nadawczo-odbiorcza 30,8 kg, prądnica nożna ze statywem 50 kg, 2 skrzynki bateryjne kompletne 18,3 kg, odbiornik dodatkowy 5,6 kg, torba kancelaryjna z wyposażeniem 3,1 kg, maszt teleskopowy z podstawą i wyposażeniem 10 kg.

    Radiostacja wyposażona była w trzy rodzaje anten: teleskopową z rur stalowych o łącznej wysokości 9m z podstawą i odciągami do pracy na postoju, bambusową z przewodnikiem w środku o długości 3,5m do pracy w czasie marszu z możliwością jej przedłużenia do 6m, oraz stalową linkę o długości 9m zawieszoną skośnie używaną głównie do wymiany radiowej z lotnikiem. Przeciwwagą przy pracy na pojeździe była masa podwozia a przy pracy poza pojazdem rozciągano wprost na ziemi promienie rozchylone pod kątem 90 st. Radiostacja był wyposażona w podobne do radiostacji N2 "urządzenie rozmówcy" umożliwiające zdalną pracę z odległości do 200 m od radiostacji.

 

Podstawowe dane

Wymiary: 40 x 26 x 58 cm
Częstotliwości: 2250-6750kHz
Zasięg z anteną: do 30 km
Zasięg na telegrafii: do 50 km
Baterie: 2 x 72 V

Źródła

  • www.rkd.friko.pl
  • www.odkrywca.pl


/PATHE/