Znalazłeś błąd? 

Francuska radiostacja E-3 bis. Budowa a) wzmacniacz  n.cz, b) wejście anteny, c) zespół nadajnika, d) kondensatory strojenia, e) falomierz, f) klucz nadawczy. 

Powstanie  

    Radiostacja polowa "E-3 bis" to francuska radiostacja lampowa. Oznacza to radiostację o drganiach niegasnących. Ogólnie mówiąc radiowa stacja nadawcza składa się z dołączonego do anteny generatora wielkiej częstotliwości (wytwarzającego niegasnące drgania o stałej amplitudzie) oraz połączonego z nim urządzenia elektroakustycznego (np. mikrofonu, magnetofonu itp.), którego drgania elektryczne o częstotliwości i amplitudzie odpowiadającej fali dźwiękowej nakładają się drgania generatora zmieniając odpowiednio amplitudę fali nośnej, a sam proces nosi nazwę modulacji amplitudowej. Po odpowiednim wzmocnieniu sygnał zostaje wypromieniowany przez antenę, gdzie jako wzajemnie indukujące się zmiany pola elektrycznego i magnetycznego rozchodzi się w przestrzeni we wszystkich kierunkach docierając do odbiorników radiowych.

    Wraz z wynalezieniem radiostacji lampowych na początku XX wieku, wprowadzono do armii radiostacje wykorzystujące nową technologię. We Francji, na szczeblu armii i korpusów wprowadzono w miejsce radiostacji iskrowych nowe stacje oznaczone jako "E-3", wraz z modyfikacjami E-3 bis i E-3 ter. Radiostacje te mogły nadawać zarówno dźwięk, jak i sygnał Morse'a oraz oba te sygnały odbierać.

    Dystrybucją sprzętu zajmowały się składy sprzętu radiotelegraficznego centralne i armijne. Przyjęto też następujący podział zakresu fal: 

• radiostacje samochodowe E-3 ter (w sieci armii), pracowały z drganiami migoczącycmi na falach od 1400 do 1700 m;
• radiostacje samochodowe E-3 bis (w sieci korpusu), pracowały na długości od 1000 do 1340 m;
• w sieci radiotelegraficznej dywizji radiostacje E-3 osiadały zakres fal od 600 do 1000 m;