Znalazłeś błąd? 

Radiostacja dywizyjna E-10 na dwukółkach. Po prawej agregat prądotwórczy ręczny.

Powstanie  

    Radiostacja polowa E-10 to francuska radiostacja lampowa. Oznacza to radiostację o drganiach niegasnących. Ogólnie mówiąc radiowa stacja nadawcza składa się z dołączonego do anteny generatora wielkiej częstotliwości (wytwarzającego niegasnące drgania o stałej amplitudzie) oraz połączonego z nim urządzenia elektroakustycznego (np. mikrofonu, magnetofonu itp.), którego drgania elektryczne o częstotliwości i amplitudzie odpowiadającej fali dźwiękowej nakładają się drgania generatora zmieniając odpowiednio amplitudę fali nośnej, a sam proces nosi nazwę modulacji amplitudowej. Po odpowiednim wzmocnieniu sygnał zostaje wypromieniowany przez antenę, gdzie jako wzajemnie indukujące się zmiany pola elektrycznego i magnetycznego rozchodzi się w przestrzeni we wszystkich kierunkach docierając do odbiorników radiowych.

    Wraz z wynalezieniem radiostacji lampowych na początku XX wieku, wprowadzono do armii radiostacje wykorzystujące nową technologię. We Francji, na szczeblu dywizji , a z czasem w brygadach i pułkach wprowadzono w miejsce radiostacji iskrowych nowe stacje oznaczone jako "E-10".  Ich zasięg wynosił 40 km. Mogła nadawać zarówno dźwięk, jak i sygnał Morse'a oraz oba te sygnały odbierać.

    Dystrybucją sprzętu zajmowały się składy sprzętu radiotelegraficznego centralne i armijne. Przyjęto też podział zakresu fal dla radiostacji E-10, który wynosił od 600 do 1000 m. Podobnie przyjęto dla radiostacji typu E-3 (opisano oddzielnie), na tym samym szczeblu. W armii francuskiej w 1918 roku do każdej dywizji przydzielony był jeden pluton radiotelegraficzny lekki. Radiostacje E-10 "ter" wykorzystano także w czołach FT 17 w czasie I wojny światowej.