Znalazłeś błąd? 

Oficerowie MW z szablami wz.27 przy lewej nodze.


Dowódca MOW kmdr Stefan Frankowski z szablą MW wz.27

    Ze względu  na prostą głownię konstrukcyjnie był to pałasz - jedyny w okresie II RP - jednak przepisy określały te broń jako szablę. Rękojeść była wzorowana na szabli oficerskiej wz 1921/1922. Różniła się dwoma dodanymi do kabłąka kabłąkami bocznymi. Szablę wz 1927 miała poprzedzić szabla marynarki wojennej wz 1924, która jednak pozostała tylko w sferze projektów. 

      Szabla omawianego wzoru była noszona w służbie garnizonowej i do munduru galowego. Przepis jej dotyczący został opublikowany w Dzienniku Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 15 z 12 kwietnia 1927 roku. Przepis ten normował jednak tylko wygląd rękojeści, nic natomiast nie mówił o głowni.
       Szabel tych wyprodukowano bardzo małą liczbę, co było spowodowane  szczupłością przedwojennego korpusu oficerskiego marynarki wojennej. 1 maja 1939 roku liczył on bowiem tylko 358 oficerów. Bardzo mało szabel tego wzoru dotrwało do naszych czasów.

Szabla oficerska marynarki wojennej wz 1927.

    Charakterystyka na podstawie szabli porucznika Włodzimierza Opalki znajdującej się w MWP w Warszawie:
    "Długość w pochwie 950 mm, bez pochwy 895 mm. Ciężar w pochwie 1050 g, bez pochwy 580 g. Głownia prosta, jednosieczna, niklowana, z dwiema bruzdami na każdym płazie, sięgającym od nasady do obosiecznego pióra. Sztych centryczny. Na płazie zewnętrznym wypukło trawiony ornament o motywie liści akantu, z podziałem na dwa kartusze, w którym napis "Honor i Ojczyzna". Pomiędzy kartuszami wypukło trawiony orzeł w koronie. Na płazie wewnętrznym kartusz z ornamentami trawionymi jak wyżej oraz  emblematem kotwicy admiralicji  oplecionej liną. Przy nasadzie monogram ze splecionych liter "WO", pod nimi ornament przypominający orientalny napis. Na nasadzie częściowo zatarta cecha "BOROWSKI". Rękojeść zamknięta, trójkabłąkowa, dwa kabłąki boczne biegną łukiem od wąsa jelca i łączą się z przednim z jego górnej części. Długość wąsów 58 mm. Tylne ramie jelca zakończone spłaszczona łezką. Głowica z kapturkiem zwieńczonym owalnym guzem z wkrętką mocującą. Kapturek przechodzi w warkocz sięgający do tylnego ramienia jelca. Uchwyt drewniany, nacięty w 15 karbków, obciągnięty czarną skórą z oplotem z drutu mosiężnego, podwójnie skręconym. Pod rękojeścią podkładka skórzana. Pochwa z blachy stalowej, obciągnięta czarną skóra chromową, ze szwem po stronie wewnętrznej. Okucia mosiężne, górne dł. 118 mm, ze zgrubieniem tworzącym kołnierz szyjki. Na jego zewnętrznej stronie nalutowany emblemat w formie kotwicy admiralicji oplecionej liną. Przy okuciu ogniwko z ruchomym kółkiem nośnym. Okucie środkowe oddalone 80 mm od górnego , z ogniwkiem i ruchomym kółkiem nośnym. Trzewik  z ostrogą o dłuższym przednim ramieniu."