Ścigacze torpedowe
(Okręty nie weszły na stan MW II RP! Choć było blisko)
Znalazłeś błąd? 
Ścigacz S1,
jeden z dwóch zamówiony przez Polskę w 1939 roku. Użytkowany był potem w ramach
PMW na Zachodzie. Powyższa grafika przedstawia ścigacz bez dwóch wyrzutni
torpedowych po obu stonach burt.
W latach 1918-1939 skład
polskiej marynarki wojennej nigdy nie weszły, o dziwo, ścigacze torpedowe. Nie
oznacza to, że o nich nie myślano - okręty tego rodzaju znajdowały się w każdym
z sukcesywnie opracowanych, planów rozwoju floty. Jednak mimo, że zarówno
warunki panujące na Bałtyku, jak i względnie niski koszt budowy tych jednostek
powinien nastawiać decydentów przychylnie, wszystkie te plany zaczęły się
zbliżać do realizacji dopiero w 1936 r. („Plan 6-letni” (nie mylić z komunistyczną sześciolatką) – plan rozwoju sił
zbrojnych, który miano realizować w latach 1936-1942).
S1 pod polską banderą. Ścigacz nie zdąrzył na wrzesień 1939 roku, jednak potem znów zawitał w PMW. Gdyby jednostka weszła do służby w 1939 roku, miałaby dodatkowo wyrzutnie torped na burtach.
Zdjęcie - ze zbiorów pana Marka Twardowskiego, "Bandera", wyd. wrzesień 2005
Kolejny projekt, tym razem już pochodzący ze sfer wojskowych, pojawił się w 1936r. i przewidywał zamówienie 10 sztuk. Nie został w pełni zatwierdzony- lekko go obcięto. Wersja ostateczna przewidywała 7 okrętów, z czego ze składek miano zbudować dwa. Pierwsze zamówienia miały otrzymać stocznie zagraniczne, trzy ostatnie miały powstać w kraju, prawdopodobnie w Warsztatach Portowych Marynarki Wojennej w Gdyni.
Stocznia J. Samuel White & Co w Cowes
Przed wybuchem wojny zdążono rozpocząć budowę tylko dwóch ścigaczy- zamówienia otrzymała, znana już z współpracy przy niszczycielach typu ORP Błyskawica, brytyjska stocznia J. Samuel White & Co w Cowes. Umowę podpisano w dniu 24 stycznia 1939r. Ich ukończenie planowano na marzec 1940r. Każdy okręt miał kosztować 31 tysięcy funtów. Jednakże z chwilą rozpoczęcia walk ustała działalność komisji odbiorczej. W teWstrzymano tez płatności.j sytuacji oba okręty zostały zarekwirowane przez rząd brytyjski, który uiścił należność względem stoczni i włączył jednostki do Royal Navy jako MGB 47 i MGB 48 (MGB- motor gun boat- ścigacz artyleryjski. Ścigacz torpedowy to MTB- motor torpedo boat. Okręty ukończono dla Royal Navy wedle zmienionych planów (jako ścigacze artyleryjskie). Przy okazji zmieniono charakterystykę taktyczną, uznając że w sytuacji w której znajduje się Zjednoczone Królestwo, bardziej potrzebne są ścigacze artyleryjskie niż torpedowe. Pociągnęło to za sobą przedłużenie prac- jednostki były zwodowane dopiero w sierpniu (MGB 47- 22 sierpnia 1940 r.).
Latem 1940r. uzgodniono, że PMW przejmie jeden z zamówionych ścigaczy (MGB 47), a w zamian za drugi (MGB 48) otrzyma dwa mniejsze z tym, że dwa ścigacze przejdą na własność PMW, trzeci zostanie wydzierżawiony. Dawny MGB 47 otrzymał nazwę S1, pozostałe odpowiednio: S2 i S3. Umowę podpisano 17 sierpnia.
S1 wszedł do służby 31 stycznia 1941r. Służył wraz z jednostkami brytyjskimi w 3 Flotylli Ścigaczy Artyleryjskich (3rd MGB Flotilla). Wycofany ze służby 21 lutego 1944r. Został złomowany w marcu 1947r.
U góry ścigacz według pierwotnego projektu dla MW w 1939 roku. Poniżej według projektu z 1940 roku. Widać, że usunięto wyrzutnie i zamontowano większą ilość karabinów maszynowych.
Podstawowe dane
Wyporność : 35 BRT.Wymiary: 22.9 m x 5.1 m x 1.4 m ;
Napęd: 3 silniki benzynowe, 3 450 KM.
Szybkość: 38-42 węzłów.
Zasięg: 270 mil morskich przy szybkości 38 węzłów,
450 mil morskich przy szybkości 20 węzłów;
Paliwo: 5.1 t;
Uzbrojenie (wg. planów przedwojennych):
· 2 pojedyncze wyrzutnie torped 457 mm,
· 1 działko plot. 40 mm,
· 2 ckm. plot. 12,7 mm Vickers,
· bomby głębinowe;
Uzbrojenie (w 1940r., później podlegało zmianom):
- 1 działko 20 mm Oerlikon
- 4 karabiny maszynowe kalibru 7,7 mm Levis (2 x II)
- 2 karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm Vickers (2 x I)
- 10 bomb głębinowych
//GOZDAWA/