ORP Pomorzanin powstał jako trałowiec typu Flachgehende Minensucher (FM) w roku 1918 dla niemieckiej marynarki.

Trałowce typu FM były przeznaczone do trału min na wodach płytkich. Jednostka nosiła oznaczenie FM 31. W tym okresie okręt posiadał wyporność 170 t (pełną 193 t) i dysponował mocą 600 KM, co pozwalało na rozwijanie 14 węzłów. Uzbrojony był w 1 działo 88 mm oraz trały minowe. 

Wraz z kapitulacją Niemiec w 1918 roku wciąż znajdował się w stoczni. Jednostkę mimo wszystko ukończono, zapewne ze względu na fakt, iż potrzebowano dużych ilości trałowców do rozminowania szlaków morskich. Część kutrów FM sprzedano prywatnym pośrednikom. Tak też FM 31 trafił do duńskiego armatora, który, za pośrednictwem fińskiej firmy Hoffstrom Skogs-Byrö z Helsingforsu, sprzedał okręt Polskiej Marynarce Wojennej we wrześniu 1920 roku.

Okręt jako ORP Mewa I

FM 31 przemianowano na „Finlandia III”. Pierwszym dowódcą został por. mar. M. Brodowski. Jednostka dotarła do Gdańska i została przejęta 24 czerwca 1921 roku. Finlandia III nie posiadała trałów ani uzbrojenia.

Po podniesieniu bandery Finlandia III została nazwana ORP „Mewą” i weszła w skład Dywizjonu Ćwiczebnego. Okręt uzbrojono w 2 k.m., a później zamontowano działka 47 mm z Francji oraz miny i trały sprowadzone z Estonii. ORP Mewa służyła do szkolenia kadr MW. Temat o trałowcach typu Jaskółka opisano oddzielnie. 

Mewę wycofano ze służby w 1930 roku. Miała zostać przebudowana na okręt hydrograficzny. W lutym 1931 roku, okręt oczekując na przebudowę w Basenie Południowym w Gdyni, został staranowany przez dźwig pływający, zerwany z dum. Mewa zatonęła. 23 marca 1931 roku wydobyto jednostkę i poddano przebudowie.

Gazetowe, retuszowane zdjęcie podnoszenia ORP Mewa I.

W roku 1934, ukończono przebudowę okrętu na okręt hydrograficzny, który został nazwany ORP Pomorzanin. Dowództwo objął kpt. mar. Wiktor Łomidze (oficer pochodzenia gruzińskiego).

ORP Pomorzanin służył do wykonywania licznych zadań hydrograficznych w rejonie Zatoki Gdańskiej i Puckiej.

ORP Pomorzanin II