Holownik "Kaper"

Kaper w
służbie niemieckiej.
Wraz
z rozbudową polskiej floty powstała konieczność usprawnienia komunikacji portu w
Gdyni oraz pomiędzy Gdynią, a pozostałymi ośrodkami floty. Rozpoczęto więc prace
nad projektowaniem nowych holowników dla MW. Założeniem było, że holownik
powstanie w polskiej stoczni. KMW wybrało projekt inż. Henryka Rogojskiego,
pracownika WPMW w Gdyni. Właśnie Warsztatom Portowym MW zlecono wykonanie według
projektu Rogojskiego dwóch holowników. Budowę rozpoczęto w 1937 roku.
Maszyny
parowe, które miały stanowić napęd jednostek, zostały wyprodukowane przez
Fabrykę Lokomotyw w Chrzanowie. W 1938 roku, na stan Marynarki Wojennej weszły
dwa nowe holowniki, nazwane „Kaper” i „Kaper II” (później przemianowany na
„Żeglarz”).
Holownik „Kaper” wszedł do służby, podporządkowany Dowództwu Morskiej Obrony Wybrzeża, później przeniesiono go na Hel. 7 marca 1939 roku, podczas akcji wprowadzania ORP Grom do doku, Kaper uszkodził kontrtorpedowiec uderzając w jego burtę. W czasie swojej służby Kaper służył także jako środek transportu żołnierzy na WST Westerplatte.

Epizod wrześniowy
Wraz z wybuchem wojny. Kaper, przeszedł do Jastarni, gdzie miał obsługiwać krypy minowe pod Kuźnicą. Pod koniec września, przeszedł znów na Hel, gdzie załoga dokonała samo zatopienia.
Dalsze losy
Kaper
został podniesiony przez Niemców i wcielony do Kriegsmarine. Otrzymał on nazwę
Schwarzau i został przydzielony do Marineausrustugsstelle w Gotenhafen. W
sierpniu 1940 roku, przebazowano go do Calais, gdzie miał brać udział w operacji
„Lew Morski”. W 1941 roku wrócił do Gdyni. W marcu 1945 roku ewakuowany do
Kilonii, gdzie został przejęty przez Brytyjczyków. Polska Misja Morska odnalazła
jednostkę i w sierpniu 1945 doszło do zwrotu holownika Polakom.
Podstawowe dane
Pojemność: 111 RTWyporność: 150 t
Długość: 26,30 m
Szerokość: 6,26 m
Zanurzenie: 2,3 m
Napęd: 1 maszyna parowa, potrójnego rozprężania 500 KM, 1 śruba
Prędkość: 10 węzłów
Załoga: 11 osób
/PATHE/


