Powstanie 

    Szabla ta została zaprojektowana tylko jako szabla kawaleryjska i była ostatnią polską szablą bojową.
      Potrzeba opracowania nowego wzoru szabli bojowej wynikała z dużej różnorodności tej broni w Wojsku Polskim, oraz często złej jakości już posiadanych egzemplarzy. Wynikała także z braku, u schyłku lat dwudziestych, szabel do pełnego wyposażenia kawalerii.
       Początki prac nad nowym wzorem szabli sięgają 1925 roku. W sierpniu 1928 roku Komitet do spraw Uzbrojenia i Sprzętu podjął uchwałę, na podstawie której rozpoczęła pracę specjalna komisja pod przewodnictwem pułkownika Zbigniewa Brochowicza-Lewińskiego ze Sztabu Głównego. Na posiedzeniu 27 września komisja stwierdziła, że przepisowe szable wz 1921 i wz 1921/1922 nie spełniają wymogów technicznych i estetycznych.
Rozpisano konkurs na opracowanie nowego wzoru szabli, jego rozstrzygnięcie nastąpiło 16 września 1931 roku ( z tą datą przedstawiono rezultaty pracy komisji).
      Nowa szabla musiała spełniać  m. in. następujące warunki: miała być przystosowana do rąbania i kłucia, mieć odpowiednie wyważenie warunkujące je funkcjonalność, ogólna masa wraz z pochwą nie powinna przekroczyć 1,6 kg, głownia i rękojeść miały się charakteryzować odpowiednią wytrzymałością, rękojeść z kabłąkiem załamanym pod kątem prostym powinna łączyć się z krzyżowym jelcem, okładziny rękojeści niemetalowe, a metalowe części rękojeści ( tj. górne ramię, krzyż jelca i ew nity) wpuszczane w uchwyt, aby nie przenosić zimna na dłoń.  Części metalowe szabli powinny być wykonane z nierdzewnej stali, spasowanie pochwy do szabli miało być na tyle dokładne aby wyeliminować pobrzękiwanie.
Na konkurs nadesłano siedem modeli szabel  (wszystkie w kilku wersjach). Były to szable:
-          wytwórni A. Manna ( 3 wersje)
-          generała brygady Mikołaja Waraksiewicza (3 wersje)
-          pułkownika Tomasza Dobrzańskiego (3 wersje)
-          majora Veli bek Jedigera (3 wersje)
-          pułkownika Eugeniusza Szpręglewskiego  (2 wersje)
-          wytwórni „PERKUN” (2 wersje)
-          oraz tzw. poniatówka  (3 wersje)
 
      Przedstawione prototypy komisja oceniła negatywnie, stwierdzając jednak, że są dobrym materiałem do opracowania szabli przepisowego wzoru. Zaproponowano wykonanie po 30 sztuk czterech modeli szabel: „poniatówki”, generała Mikołaja Waraksiewicza (2 wersja), pułkownika Tomasza Dobrzańskiego ( 2 wersja) i wytwórni „PERKUN” (2 wersja). Jednocześnie Departament Kawalerii zaproponował wykonanie próbnej serii modelowych szabel firmie „PERKUN”. Do marca 1933 roku wyprodukowanie w niej próbną serią 120 szabel czterech modeli, w tym dwu w kilku wersjach.
 
    W celu przeprowadzenia prób zostały one na okres kilku tygodni przydzielone do następujących pułków kawalerii:

Aby szabla zakwalifikowała się do odbioru musiała:
- przebić sztychem blachę grubości 2 mm przez spuszczenie głowni z wysokości 2 metrów;
- pięciokrotnie przeciąć pręt stalowy o średnicy 5 mm na podkładzie ołowianym bez uszkodzenia ostrza;
- przejść próbę uderzenia grzbietem i płazem głowni w obły pień twardego drewna bez pęknięć okładziny i uszkodzenia głowni;
- głownia oparta na drewnie i poddana ręcznemu naciskowi kilkakrotnie i obustronnie (strzałka ugięcia 150 mm w każdą stronę) nie mogła się odkształcić;
- pochwa płasko ułożona na dwóch podkładkach (przy szyjce i ostrodze), obciążona ciężarem 120 kg, nie mogła wykazać odkształceń ani pęknięć;

Żołnierz z szablą wz.34.