Szabla wz.1877
(Szabla austriacka szeregowych kawalerii lekkiej
wz.1877)

Szabla
austriacka szeregowych kawalerii lekkiej wz. 1877
Budowa
Rękojeść zamknięta,
oprawa stalowa. W górnej części kabłąka, wzdłuż tylnego ramienia wycięta
szczelina na temblak. Tylne ramię jelca zakończone zawinięta ku dołowi płaską
wolutą. Trzon rękojeści drewniany o 6 karbach, oklejony czernionym jaszczurem.
Kapturek długi, z policzkami, mocowany u jelca grubym, owalnym w przekroju
pierścieniem, a od góry na trzpieniu głowni śrubą. Głownia ze stali
polerowanej, o małej krzywiźnie, szlifowana obustronnie w jedna płaską bruzdę z
ością na długim piórze. Sztych symetryczny. Pochwa stalowa z grubej blachy, z
szyjka i dwiema ryfkami.

Artylerzysci
Legionow Polskich z szablami austriackimi kawaleryjskimi lekkimi wz 1877,
temblaki polskie.
W Polsce
Szable tego wzoru uzbrojona była artyleria polowa II
brygady Legionów Polskich. Do 1921 roku używały jej niektóre pułki kawalerii,
oraz w latach późniejszych pułki artylerii lekkiej i szwadrony KOP-u.
Podstawowe dane
Długość głowni
- 775 mm
Szerokość głowni u nasady - 32 mm
Grubość grzbietu u nasady - 9 mm
Długość szabli - 920 mm
Ciężar - ok 1620 g
Źródła
"Katalog Wystawy Broń i Barwa Niepodległej Polski 1918-1978. Wydawca: Muzeum w Elblągu. Elbląg 1978 ,"Szabla żołnierza polskiego XIX i XX wiek" Aleksander Czerwiński, Lesław Dudek, Ossolineum 1988


