Szabla wz.1822
(Szabla francuska szeregowych lekkiej kawalerii
wz.1822)
Szabla francuska
szeregowych lekkiej kawalerii wz. 1822
Budowa
Rękojeść zamknięta, oprawa mosiężna. Jelec tarczowy, 3-kabląkowy (
przedni płaski i 2 boczne). Trzon rękojeści drewniany, oklejany czarną lub
ciemnobrązową skórą, poprzecznie karbowany (20 karbików) i opleciony podwójnie
skręconym drutem mosiężnym. Pod jelcem skórzana podkładka. Kapturek krótki,
zwieńczony owalnym zgrubieniem w kształcie półśliwki, nitowany trzpieniem
głowni.
Głownia stalowa, długa i smukła , o umiarkowanej krzywiźnie,
szlifowana w szeroką bruzdę i w wąską bruzdeczkę przytylcową. Pióro obosieczne,
sztych w linii grzbietu.
Pochwa stalowa z grubej blachy, polerowana, z jedną
ryfką (lub 2 ryfkami) i ruchomym koluszkiem, zakończona grzebieniem. Szyjka z
kołnierzem mocowanym 2 nitami po bokach.
Polscy
lawalerzyści podczas odpoczynku. Przy siodle szabla wz.1822 o rękojeści z
bocznymi kabłąkami. Koniec lat dwudziestych.
W Polsce
Szabla ta pojawiła się
w WP z Armią Gen. Hallera wiosną 1919 roku, później większe ilości szabli tego
typu zostały zakupione we Francji. Szabli tego wzoru używano praktycznie przez
cały okres międzywojenny, w latach 1927-1930 odpiłowywano w oprawach kabłąki
boczne. Szable wz. 1822 były na stanie 1 Pułk Ułanów Krechowieckich, 2 Pułk
Ułanów Grochowskich, 6 Pułk Ułanow Kaniowskich oraz kilku innych pułków
kawalerii i CWKaw. w Grudziądzu. W późniejszych latach wycofano je z kawalerii
i zastąpiono szablą wz. 34. Szable te magazynowano w ośrodkach zapasowych,
które uzbroiły w nie oddziały kawalerii zmobilizowanej w 1939 roku.
Ułani z szablami
wz. 1822 z odpiłowanymi kabłąkami bocznymi. Kraków 6 X 1933 r.
Podstawowe dane
( poszczególne egzemplarze mogą od siebie
nieznacznie odbiegać):
Długość głowni - 920 mm
Szerokość głowni u nasady - 32 mm
Grubość grzbietu u nasady - 11 mm
Długość szabli - 1,075 mm
Źródła
"Katalog Wystawy Broń i Barwa Niepodległej Polski 1918-1978. Wydawca: Muzeum w Elblągu. Elbląg 1978 ,"Szabla żołnierza polskiego XIX i XX wiek" Aleksander Czerwiński, Lesław Dudek, Ossolineum 1988