Podkowa konia wierzchowego wz.19

(Oznaczenie wz.19 użyte umownie)



Znalazłeś błąd? 


   
    Niniejszy tekst oparto o źródła z 1919 roku, stąd też oznaczenie wz.19 dla podkowy jest umowne. Zasadniczą podkową dla konia wierzchowego była podkowa z ocelami śrubowanymi, w lecie tępymi, w zimie ostrymi. Podkowę pantoflową równej grubości można było zastosować tylko w wypadkach, gdzie ściany przekątne są silnie rozminięte. Przy niskich ścianach przekątnych, podkowy pantoflowe musiały mieć ramiona grubsze od przodka podkowy.



  Kształt podkowy dla konia wierzchowego winien zupełnie odpowiadać kształtowi brzegu podstawowego kopyta, tylko ramiona podkowy, przy końcach ściany przekątnej mogły wystawać o 1-2 mm od brzegu podstawowego kopyta. Było to konieczne, z powodu wzrostu rogu. Podkowa stawała się za wąska i uciskałaby ścianę kątną podeszwy sprowadzając podbitek. 
      Na przednie kończyny konia, przybijano podkowę z kapturkiem na przodzie i dla podniesienia wytrzymałości podkowy przytwierdzano na dolnej płaszczyźnie przedniej części stalową płytkę 3-5 mm grubości. 
     Na tylne kończyny podkowa miała posiadać dwa kapturki boczne a przodek podkowy wraz ze stalową płytką, miał być skośnie ścięty.






        Sierpowate stoki, na dolnej powierzchni podkowy zaczynały się od pierwszych dziurek, a kończyły się na 20 mm od końca ramion podkowy. Grubość brzegu zwróconego do brzegu wewnętrznego wynosiła 2-3 mm. Długość stoku odpowiadała długości wybuchtowania na powierzchni górnej.
        Do przybicia podkowy używano 6-ciu podkowiaków tj. 3 po stronie zewnętrznej i 3 po stronie wewnętrznej. Dziurki w podkowie wybija się w ten sposób, aby padały prostopadle na linię białą kopyta.
        Ocele do wkręcania mogły być tępe w lecie lub ostre w zimie. Główka ocela tępego wynosiła 13 mm i tyle samo szerokości. Ocel ostry miał mieć zakończenie w formie piramidki. Szyjka jednego, jak i drugiego ocela  miała wysokość 9 mm, grubą na 12 mm i posiadała 4 gwinty o wysokosci 2mm i głębokie na 1 mm. Można było używać także oceli fabrycznych kształtu H. Ocele ostre wkręcało się tylko po stronie zewnętrznej kopyta, aby zapobiec zatratowaniu.

    

Podstawowe dane

Szerokość podkowy: 24-28 mm (końce ramion były o 2-4 mm węższe)
Grubość podkowy: 9-11 mm
Waga podkowy dla kopyt małych: 400 g
Waga podkowy dla kopyt średnich: 500 g
Waga podkowy dla kopyt dużych: 600 g
Szerokość i wysokość kapturka: 12-15 mm

 


Źródła

"Kucie koni w Armji Polskiej" Nakładem Munisterstwa Spraw Wojskowych 1919


/PATHE/