Podkowa przeciw ściganiu wz.19
(Oznaczenie wz.19 użyte umownie)
Znalazłeś błąd? 
Ściganie stanowi wadę ruchu konia polegającą na uderzaniu tylnymi kończynami o przednie. W Wojsku Polskim starano się przeciwdziałać tej wadzie konia poprzez zastosowanie specjalnych podków.
Przednia podkowa przeciw ściganiu miała być lekka, nie za długa ani za szeroka, ale dostosowana i równa z kopytem. Jeżeli podkowa miała być z ocelami, natenczas ocele miały być ukosem ukute, th. od tyłu i góry ku dołowi i naprzód zaokrąglone.
Podkowa tylna powinna być w przedniej części ukośnie ukuta i to w przeciwnym kierunku aniżeli ocele przednie, tj. powinna być ściętą do przodu i góry ku tyłowi i na dół oraz tak przystosowana, aby nieco ściana przednia kopyta wystawała poza podkowę. Podkowa przeciw ściganiu zaopatrzona była w dwa boczne kapturki.
Źródła
"Kucie koni w Armji Polskiej" Nakładem Munisterstwa Spraw Wojskowych 1919/PATHE/